Tagarchief: film

Als een boek heel dichtbij komt

Ik zou deze blogpost het liefste beginnen met een krachtterm. Want dat was het eerste wat in mij opkwam nadat ik was begonnen in Een weeffout in onze sterren van John Green (Uitgeverij Lemniscaat). Het eerste hoofdstuk voerde mij 6 jaar terug, naar het moment dat mijn dochter op 15-jarige leeftijd de diagnose (kwaadaardige) schildklierkanker kreeg. Er volgde een extreem spannende en emotionele periode, waarbij ik mij als (stief)ouder ongelooflijk onmachtig voelde. Gelukkig was bij haar de schildklierkanker goed te bestrijden en hoewel zij levenslang afhankelijk is van medicijnen om de werking van de schildklier over te nemen, gaan wij binnenkort uitgebreid vieren dat zij 5 jaar schoon is. Inmiddels functioneert zij uitstekend en studeert en feest zij als ieder andere 21-jarige jonge vrouw.

Maar met deze eigen ervaring was het begin van deze roman wel even slikken. En om Hazel, de 16-jarige hoofdpersoon, dan maar meteen zelf aan het woord te laten:

“Er is maar één ding erger dan doodgaan aan kanker als je zestien bent, en dat is een kind hebben dat doodgaat aan kanker.” (p.10-11).

Bij Hazel loopt het allemaal niet zo soepeltjes. Bij haar zijn uitzaaiingen geconstateerd van een dergelijke aard en aantal dat van genezing geen sprake meer is. Door een nieuw medicijn is de kanker wel (voorlopig) tot stilstand gebracht en daardoor kunnen we toch met Hazel meeliften in haar belevenissen. En haar belevenissen worden op een geweldige wijze beschreven door John Green. Hij heeft een perfecte balans gevonden tussen de zwaarmoedigheid en uitzichtloosheid van ernstig ziek zijn, zowel voor de persoon zelf als voor zijn/haar naaste omgeving, en de puberhumor die Hazel weet te delen met Augustus (Gus) en Isaac.

Het is overigens voor een boekenblogger best lastig om iets over een boek te schrijven zónder te veel inhoudelijke informatie weg te geven 🙂 . Ik beperk mij daarom tot twee elementen in deze roman, waarbij de hoofdlijn is dat Hazel via een Praatgroep in contact komt met Augustus. Hij is een paar jaar ouder en lijkt genezen van zijn kanker. Er ontstaat een bijzondere relatie tussen hen beiden, waarbij Isaac als hun gemeenschappelijke vriend soms een stoorzender en soms een katalysator is. Hazel staat niet te trappelen om een relatie met Gus aan te gaan. Haar reden (die ik hier niet ga verklappen) hiervoor maakte mij als lezer stil. Het nadenken door Hazel over haar situatie en over de toekomst, met name de toekomst van degenen die zij gaat achterlaten, was voor mij een indrukwekkend element in deze roman. Het andere, daarmee samenhangende, aspect wat ik wil aanstippen is de relatie tussen Hazel en haar moeder. Haar moeder spoort haar aan tot activiteit, staat altijd voor haar klaar en heeft haar hele leven ingericht naar de behoeften van haar zieke dochter. Maar hoe moet dat dan later? Hoe moet dat dan als het onvermijdelijke overlijden van Hazel plaatsvindt? Is de moeder hier nu al wel of niet mee bezig? En hoe moet je hier als moeder en dochter over communiceren?

De feitelijke, soms harde manier waarop de hoofdpersonen over hun ziekte en situatie praten deed mij denken aan het eveneens indrukwekkende boek Meisje met negen pruiken van Sophie van der Stap (Prometheus). Het indrukwekkende zit hier niet zozeer in de schrijfstijl of mooie zinsconstructies, maar in het verhaal zelf. Sophie van der Stap heeft haar ervaringen met kanker, doodziek zijn en er weer bovenop komen beschreven. Afhankelijk van haar lichamelijke of geestelijke toestand maakte zij gebruik van diverse personages, waarbij zij letterlijk die andere persoon werd door een pruik op haar (kale) hoofd te zetten.

En dat “er bovenop komen” is het waard om af en toe over na te denken. Als gezond mens kun je oprecht blij zijn voor een mede-mens die een ernstige ziekte heeft overwonnen. En dan gaat het gewone leven weer door. Althans voor de gezonde mens. De niet-meer-zieke kan nog heel lang en heel vaak de twijfels voelen of de gezondheid wel voortduurt, of een lichte verkoudheid niet een voorbode is voor een terugval etc. etc. De vanzelfsprekendheid van het leven is voorgoed weg. Ik hoop voor een ieder die in zo’n situatie zit, dat elke dag voldoende beloning is voor het voortdurend bestrijden van die twijfels.

Een weeffout in onze sterren is echt een boek dat je gelezen “moet” hebben. En vooruit, voor deze keer dan: jullie weten dat ik niet echt geïnteresseerd ben in boekverfilmingen. Maar als je werkelijk geen tijd of geen gelegenheid hebt om dit boek te lezen, ga dan vooral binnenkort naar de bioscoop.

Veel leesplezier!

theonlymrsjo

nullOverigens is er op 29 juni j.j. uitgebreid aandacht besteed aan deze roman bij Leestweeps. Bij Leestweeps praten lezers via Twitter op een vastgestelde datum over een vooraf gekozen boek. Neem ook eens een kijkje op hun website.

Mijn dank jegens uitgeverij Lemniscaat voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar is heel groot.

Advertenties

11 reacties

Opgeslagen onder Boek review

Quentin Tarantino, Bob Dylan en Céline Dion in boekvorm

Pssst, niet verder vertellen, hoor, maar ik heb het script van de nieuwste Quentin Tarantino-film gelezen. Echt waar. Ik heb namelijk het boek De jongen die het liet regenen van Brian Conaghan (Uitgeverij Lannoo) gelezen. Voor mij zijn wezenlijke elementen in Tarantino-films dat er geen sprake is van een chronologische volgorde en dat er verschillende verhaallijnen zijn, die uiteindelijk toch samenkomen of met elkaar blijken samen te hangen, zoals in Reservoir Dogs en Pulp Fiction.

In De jongen die het liet regenen gaat het om de zestienjarige, enigszins eigenaardige jongen Clem. Hij is vanuit Zuid-Engeland verhuisd naar het Schotse Glasgow. Het boek is verdeeld in twee delen, waarbij in het eerste deel vanuit de invalshoeken van andere personen over Clem wordt verteld. Zijn (mogelijke) vriendinnetje Rosie, haar vriendin, een lerares, een voormalige leraar, de moeder van Rosie en nog meer personen komen afwisselend aan het woord. Zo krijg je langzaam maar zeker een idee van de voorgeschiedenis, maar weet je nog steeds niets over de grote climax. A la Tarantino wordt de spanning opgebouwd en ben je voortdurend in de weer om de verschillende puzzelstukjes op de juiste plek te leggen.

Het tweede deel is het verhaal van Clem zelf. Zijn visie op wat er gebeurd is en wat er uiteindelijk onvermijdelijk was. Hoewel ik dit deel minder indrukwekkend geschreven vond, is het boek zeker de moeite waard om te lezen. Overigens blijkt de titel gebaseerd te zijn op  een songtekst van Bob Dylan. De schrijver is er goed in geslaagd om de sfeer van de tegenwoordige tijd weer te geven in het verhaal. Mobieltjes, muziek, rondhangen, verwijzingen naar boeken en muziek, dat alles komt voorbij.

Er zijn meer boeken waarin de invloed van muziek/artiesten duidelijk te merken is en waar een vergelijkbaar thema (pesten/anders zijn) aan de orde is. Maar soms wíl ik een boek niet goed vinden. Omdat iedereen er zo lyrisch over is, omdat het een periode erg populair is, omdat het ook nog eens verfilmd is, omdat ik verwacht dat ik totaal niet tot de doelgroep hoor. Maar ja, als ik dan uiteindelijk toch Lieve Céline van Hanna Bervoets lees, blijkt het ook voor mij een prachtige roman.

In dit boek gaat het om Brooke (ja, inderdaad, door haar moeder Pamela, die eigenlijk Trude heet, vernoemd naar een personage in The bold and the beautiful), die na een traumatische ervaring totaal in de ban raakt van (de muziek van) Céline Dion. Het verhaal maakt indruk door de simpliciteit van de hoofdpersonen, de rauwheid van hun werkelijkheid, het uitzichtloze zonder dat dat beklemmend werkt (voor die personen). Het is volledig geschreven vanuit de beperkte belevingswereld van Brooke. Zij signaleert wel als er iets verandert, maar zonder zich rekenschap te geven van het waarom of waarvoor. Bervoets maakt, net zoals Walter van den Berg in Van dode mannen win je niet, gebruik van heel feitelijk taalgebruik en heel feitelijk weergeven van wat er gebeurt. En er gebeurt met Brooke nogal wat. Door het bijna weglaten van emoties wordt de impact van het geheel juist versterkt.

Helaas worden we in onze huidige maatschappij regelmatig geconfronteerd met familiedrama’s, vechtscheidingen, extreme pesterijen, ontspoorde levens door drugs, drank en geweld. En elke keer is dan weer de vraag: hoe heeft het zo ver kunnen komen? Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Was er dan niemand die het zag aankomen?

Er zijn veel instanties en organisaties die zich op dit terrein van de sociale zorg begeven. En ik ben er van overtuigd dat iedereen in deze sector met de beste bedoelingen werkzaam is. Het is praktisch onmogelijk om voor ieder persoon op maatgesneden en afdoende begeleiding en zorg te regelen. Wachttijden, intakeprocedures, het hoort er helaas allemaal bij. Maar de allergrootste hobbel is volgens mij toch echt die eerste stap: dat de persoon in kwestie zelf het aandurft om te erkennen dat hij of zij niet alles (meer) zelf aankan, het jezelf overtreffen en de schaamte opzij zetten en de moed hebben om bij een hulpverlener aan te kloppen. Die eerste stap is o zo belangrijk. Dat zien we ook bij Brooke in Lieve Céline. Haar eerste stap op weg naar haar idool, haar eerste stap op weg naar een nieuw leven, begint met naar buiten gaan. Als je zelf redelijk gezond en in balans bent, dan is het bijna niet voor te stellen dat er mensen zijn die geholpen moeten worden met die eerste stap. Door boeken als deze van Hanna Bervoets en van Walter van den Berg, maar ook het boek van Brian Conaghan worden wij daar weer eens aan herinnerd. En laten wij proberen om daar in de werkelijke wereld ook aandacht voor te nemen.

Veel (lees)plezier!

theonlymrsjo

 

6 reacties

Opgeslagen onder Boek review

“And now for something completely different”

Als je van “een zekere leeftijd” (of ouder) bent, dan herken je in de titel van deze blogpost onmiddellijk de veelgebruikte uitspraak van het legendarische Monty Python’s Flying Circus. En hoewel zij deze zin te pas en te onpas in hun programma gebruikten, gebruik ik hem nu toch echt in de letterlijke betekenis. Want tot nu toe heb ik voornamelijk blogposts geschreven over boeken en dat wat daar zo direct mogelijk mee samenhangt. Vandaag ga ik echter iets heel anders doen en stap ik enigszins uit mijn comfort-zone. Ik ben namelijk genomineerd voor de Liebster Award en dat is gebeurd door boekenblogger Leesdame. Ik volg haar blog (en haar tweets) al enige tijd met veel plezier. Leesdame is heel eigentijds en origineel in haar manier van bloggen. Ze leest veel en weet daar op geheel eigen wijze over te schrijven. Tja en als je dan door haar wordt genomineerd, dan kun je natuurlijk niet weigeren …..

Eerlijk gezegd had ik geen flauw idee wat de Liebster Award was. Inmiddels (lang leve google en internet) heb ik geleerd dat de Liebster Award oorspronkelijk in het leven is geroepen op nieuwe bloggers  de mogelijkheid te geven extra aandacht voor hun blog te krijgen. De bedoeling is dat je als blogger een aantal vragen beantwoordt en zo wat meer over jezelf kenbaar maakt. Vervolgens is het eigenlijk de bedoeling dat je de vragenlijst, eventueel na aanpassing van de vragen, weer doorgeeft aan andere (net begonnen) bloggers. Dat laatste, het nomineren van andere bloggers, ga ik vandaag nog niet doen omdat ik even de tijd wil nemen om uit te zoeken welke bloggers daar op dit moment het meest voor in aanmerking komen.

Nou, daar gaan we dan!

Vraag 1: Zou je ooit van bloggen je werk willen maken?

Mijn blogervaringen zijn nog zo recent dat ik op deze vraag geen echt antwoord kan geven. Ik ben begonnen met bloggen omdat het bij mij door het lezen van artikelen van anderen begon te kriebelen: ik wilde een eigen plek om uiting aan mijn mening en ervaring te kunnen geven. Vooralsnog vind ik het een fijne uitlaatklep en heb ik nog geen idee hoe het zich verder gaat ontwikkelen. Maar ik heb in mijn leven al wel geleerd om nooit nooit te zeggen …

Vraag 2: Naast welk personage zou je wakker willen worden?

Tja, als ik dan toch mag kiezen: doet u maar elke keer een ander personage! Want soms wil het oog ook wat, maar vaak wil het verstand toch ook een inhoudelijke conversatie hebben. Hoewel Valek (uit de trilogie van Maria V. Snyder: Een studie van gif, Een studie van magie en Een studie van vuur) misschien wel een combinatie van vele aspecten tegelijk is ….

Vraag 3: Welk boek wat zo populair is, vond jij de tegenvaller van het jaar?

Hhmm. Moeilijke vraag. Ik heb namelijk nogal eens de neiging om een erg populair boek juist niet te lezen. Als de hype een beetje voorbij is, is het vroeg genoeg om een eigen oordeel te vormen.

Vraag 4: Wat heb jij opgegeven voor je blog?

Niet zo veel. Ik merk wel dat ik het leuk vind om regelmatig iets te kunnen publiceren. En dan is het dus wel handig om regelmatig te lezen. En dat is wel een kwestie van keuzes maken, want internet-facebook-twitter-mail bijhouden gaat bij mij niet samen met geconcentreerd lezen.

Vraag 5: Bloggen of vloggen?

Hier durf ik wel vol overtuiging te zeggen: bloggen! Hoewel er boekenbloggers zijn die bijvoorbeeld een filmpje maken van hun boekenkast, voel ik niet de behoefte om zoiets ook te doen. Dat zit dan ook een beetje in de aard van een blog. Bij een beauty- of fashionblogger vind ik het al meer voor de hand liggen dat er ook filmpjes worden geplaatst. En nieuwsgierig als ik ben, kijk ik vaak naar die filmpjes, maar dan heerlijk vanuit de eigen anonimiteit.

Vraag 6: Van welk kinderboek kreeg je na tig keer voorlezen nog steeds geen genoeg?

Mijn moeder was een meester-voorlezer. Zij presteerde het zelfs om stripboeken zo voor te lezen dat ik de plaatjes niet nodig had om het verhaal te kunnen volgen. Ook de stukjes van Annie M.G. Schmidt kwamen natuurlijk allemaal voorbij, maar mijn absolute favoriet is toch wel Van Klaas Vaak en zijn brave zandkaboutertjes van Dola de Jong. Het plaatje heb ik van internet geplukt, want “mijn”exemplaar staat bij mijn broer in de boekenkast, maar ons boek ziet er net zo veel gelezen uit als het boek op dit plaatje. Helaas is mijn moeder al heel lang geleden overleden, maar als ik dit boek nog wel eens ter hand neem en doorblader, hoor ik onmiddellijk haar stem. Vooral bij de lachsalvo van Klaas Vaak als hij vlak voordat hij met zijn kaboutertjes op pad gaat om bij kinderen slaapzand in de ogen te strooien, merkt dat het gezicht van Alewaal (één van de kaboutertjes) helemaal zwart is. “Alewaal, Alewaal, wat zie je er uit!” Legendarisch. Voor wie het verhaal niet kent: door het lachen van Klaas Vaak komen er lachtranen in de zandzakjes en dan is er niet voldoende zand om alle kindertjes in slaap te krijgen ……

Vraag 7: Waar shop jij het liefst kleding?

Ik ben in ieder geval geen online-shopper voor kleding. En verder is het afhankelijk van het op dat moment beschikbare budget en of ik in een wat slankere periode zit (of juist niet).

Vraag 8: Omschrijf je look?

Ik draag bijna altijd een rok. Dat heeft niets met traditie of religie te maken; ik vind het simpelweg prettig en het staat mij veel beter dan een broek. Ik ben niet al te groot en ook niet altijd heel erg slank. Ik voel mij in een rok dan het prettigst. En bij een rok staan schoenen met een hakje al snel leuker dan platte schoenen. En een blouse MET KRAAG oogt bij mij beter dan een shirtje met boothals. Jasje er over en daar ben ik dan.

Vraag 9: Zet hieronder een afbeelding van een prentenboek wat de rest van je leven is bijgebleven:

Een vraag waar ik nog wel even over moest nadenken. En dan komen langzaam maar zeker allerlei herinneringen bovendrijven (zoals de oude prentenboekjes van Rie Cramer) en ga je beetje op internet zoeken en dan ontdek je dat er van BARBAPAPA zelfs een officiële website bestaat! Of dit nu het meest invloedrijke prentenboek van vroeger is, betwijfel ik, maar vooruit, ik noem het hier. Nóg een plaatje wordt wel een beetje te veel in deze blogpost.

Vraag 10: Welk boek mag morgen al verfilmd worden en welke acteurs spelen daarin een rol?

Wampie! Maar vraag mij niet naar acteurs ….. Ik heb de film al jaren helemaal in mijn hoofd zitten en hoewel er veel deskundige regisseurs en excellente acteurs zijn, kunnen zij het toch nooit zo mooi en compleet maken als in mijn eigen belevingswereld.

Leesdame, bedankt voor deze nominatie. En voor iedereen: ik hoop dat jullie het leuk vonden om wat meer over mij te weten te komen. Mijn volgende blogpost gaat weer “gewoon” over boeken en dan zal ik in ieder geval aandacht besteden aan Kwikzilver van Paul Harding.

Veel leesplezier!

theonlymrsjo

3 reacties

Opgeslagen onder Boek review

Met Jeremy Irons in de trein naar Portugal!

Het nieuwe leesseizoen van mijn leesclub is weer begonnen. Voor de eerste bijeenkomst van het seizoen, eind september, staat Nachttrein naar Lissabon gepland. Hoewel ik eigenlijk zelden vóóraf het internet afstruin naar recensies of blogposts over boeken die ik voor de leesclub lees (ik wil graag zo onbevooroordeeld mogelijk mee kunnen doen), zat ik vanavond toch met mijn laptop op schoot op het internet op zoek naar informatie over Nachttrein naar Lissabon. Want na een vakantie vol simpele chick-lits, literaire thrillers, nog meer makkelijk leesbare boeken en af en toe iets “zwaarders”, moet ik mijzelf even een zetje geven om aan dit boek te beginnen.

Ik had gehoord dat het boek recentelijk verfilmd was en ik was eigenlijk wel benieuwd naar de trailer. En ja hoor, die heb ik gevonden en wat was ik daar blij mee. De hoofdrol (van de leraar die naar aanleiding van een boek plotseling naar Lissabon vertrekt) wordt vertolkt door Jeremy Irons. En ik ben fan van deze acteur. Niet vanwege zijn uiterlijk (eerlijk gezegd vind ik hem er niet direct uitermate aantrekkelijk uit zien) of zijn onovertroffen acteerprestaties, maar vanwege zijn stem! Een stem die je werkelijk waar uit duizenden herkent. En hoewel ik voorlopig niet van plan ben om deze film in zijn geheel te gaan bekijken (ik wil in ieder geval eerst het boek lezen), weet ik zeker dat ik met het geluid van Jeremy Irons in mijn achterhoofd geen moeite zal hebben om dit boek voor eind september uit te lezen!

Heb jij dit boek ook al gelezen? Of ben je misschien naar de film geweest? Ik zou het leuk vinden als jij je ervaring met mij deelt.

Veel leesplezier!

theonlymrsjo

5 reacties

Opgeslagen onder Boek review

Zomer – Vakantie – Buitenleven: dé ingrediënten voor lekker lezen

Wat is dat toch een verrukkelijke tijd: zomer! Ik had dit jaar de luxe dat ik drie weken achter elkaar vrij was (of eigenlijk: nog  ben). We hadden om meerdere redenen geen plannen om er dit jaar op uit te trekken, dus ik heb heerlijk in en om het huis rondgerommeld. En met het mooie weer was er weinig voor nodig om te besluiten mij makkelijk in de tuin in de zon of juist onder de parasol te nestelen met een boek. En dat boek had verdacht vaak de vorm van mijn telefoon. Want ik heb deze periode behoorlijk veel gebruik gemaakt van de mogelijkheden van de app vakantiebieb.nl.

Het laatste boek waar ik nu nog in bezig ben, is Doof van Siska Mulder. Ik heb tot 1 september de tijd om het uit te lezen, want dan gaat de app “op slot” tot de herfstvakantieperiode (en als ik het goed begrepen heb, komen er dan andere boeken beschikbaar).

Dit boek telt voor mij (zodra ik het uitgelezen heb) weer mee in de uitdaging Ik-lees-Nederlands. Handig, maar niet echt nodig, want mijn oorspronkelijke doel van 10 boeken van Nederlandse bodem heb ik inmiddels al wel gehaald. Maar in het rijtje gelezen boeken, zitten ook een paar boeken waarvan ik vind dat het een beetje te makkelijk is om die mee te laten tellen. In een eerder bericht heb ik bijvoorbeeld gemeld dat ik Afgunst van Saskia Noort had gelezen. Dat is nou niet bepaald een indrukwekkend dik boek.

Op een hele mooie zomerdag heb ik achter elkaar drie korten verhalen gelezen via dezelfde app. Allemaal van Nederlandse bodem, maar ik neem ze niet op in de lijst van Ik-lees-Nederlands. Het zijn echte chick-lit-verhalen, vermakelijk voor het moment maar zonder enige relevantie. Verhaaltjes waarvan je na het horen van het thema al weet hoe het zal verlopen.
  

Maar wat echt het lezen waard was, is Dorst van Esther Gerritsen.

In dit boek gaat het om het contact tussen een stervende moeder en haar dochter. Beide vrouwen verdienen het predicaat bijzonder. Ik vind dat de schrijfster heel mooi heeft omschreven hoe de autistische moeder tegen het leven en de wereld om haar heen aan kijkt. De moeder vertaalt haar gevoel in tastbare voorwerpen. Zoals de lijsten op haar voormalige werk, de tafel in huis, maar ook de geluiden die de dochter veroorzaakt. De dochter is nadat zij van haar moeder terloops had vernomen dat zij stervende is, bij haar moeder ingetrokken. Maar ook voor de dochter geldt dat zij op haar manier met het leven moet leren omgaan.

Begin juli 2013 werd bekend dat de uitgever (De Geus) de filmrechten van deze roman heeft verkocht. Ik heb daar vaak een dubbel gevoel bij: het verhaal is absoluut het verfilmen waard om het zo onder de aandacht van meer mensen te brengen, maar ik heb door het lezen al “mijn eigen film” in het hoofd zitten. In dit geval bevalt die eigen film mij eigenlijk wel, dus dat wil ik niet laten verstoren door de verfilming van een ander.

Ik heb nog wel meer gelezen, maar die boeken vallen buiten de categorie “van Nederlandse bodem” en daarom ga ik daar in dit bericht niet verder op in. In ieder geval zal ik wel binnen enkele dagen mijn recensie plaatsen van De Teruggekeerden van Jason Mott. Dit boek mag ik als preread lezen via Not Just Any Book. De Teruggekeerden ligt vanaf 27 augustus a.s. in de winkels.

Veel leesplezier!

theonlymrsjo

 

http://www.bloglovin.com/blog/10027839/?claim=xrnxawwhc24”>Follow my blog with Bloglovin

3 reacties

Opgeslagen onder Boek review