Tagarchief: voorlezen

Hink stap sprong

Ik vind mijzelf best een ervaren lezer. Ik schrik niet zo gauw terug van een donker thema, een “literaire” schrijfstijl of ongebruikelijk taalgebruik. Maar na het lezen van het eerste verhaal uit de bundel Barrevoetse februari van Herta Müller voelde ik mij enigszins hulpeloos. Ik had niets begrepen van wat ik zojuist had gelezen! Even diep ademhalen en voorzichtig beginnen aan het tweede verhaal. Ja en toen halverwege dat verhaal  …… toen begon ik te begrijpen hóe ik deze verhalen tot mij moest laten komen. De bundel lijkt een dun boekje met een paar verhalen, het ene wat langer dan het andere. Keurig ingebonden, een mooie uitgave van De Geus. Maar in werkelijkheid zit dit dunne boekje bomvol beelden.

Deze beelden zijn van een andere orde dan bijvoorbeeld de schitterende omschrijvingen van Philip Claudel (Alles waar ik spijt van heb) of A.F.Th. van der Heiden (Tonio). In de verhalen van Herta Müller zijn de omschrijvingen de ene keer heel feitelijk en de andere keer volledig ingekleurd door de bijbehorende emotie. Tijdens het lezen wordt er dus voortdurend een beroep gedaan op de lenigheid van je brein om deze omschakelingen te kunnen volgen. Je wordt heen en weer geslingerd tussen dat wat je “ziet” en dat wat je “opmerkt”.  Sommige beschrijvingen vond ik erg mooi en goed bedacht, bijvoorbeeld (p.78):

De bochel van de kapper is op zijn schouder een hoofd. Achter zijn hoofd. Dat hoofd heeft niet de kleur van zijn haar. Het heeft de kleur van zijn jasje. De bochel van de kapper is altijd bedekt. Alsof de kapper heimelijk nog iemand bij zich heeft. Onder zijn huid.

Snel en oppervlakkig lezen is er niet bij. Het deed mij denken aan Wolkenatlas van David Mitchell (Querido). Dit boek heb ik lang geleden (lang voordat de film uitkwam. En nee, ik heb de film niet gezien en dat wil ik voorlopig graag zo houden) gelezen in het kader van mijn leesclub in-real-life. Mijn planning liet wat te wensen over, dus ik zette een paar dagen voor de bijeenkomst mijn “snelleesmodus” aan. 

Als je zelf ook Wolkenatlas hebt gelezen, snap je waarschijnlijk wel wat er vervolgens gebeurde. In dit boek is er sprake van meerdere verhaallijnen in diverse periodes en op verschillende plaatsen. Per verhaallijn is er een ander taalgebruik en in het middengedeelte  van deze roman is dat een primitieve en daardoor niet direct herkenbare vorm. Snel-lezen door diagonaal over de pagina te gaan? Vergeet het maar. Dit gedeelte moet je bijna hardop voorlezen om de cadans te pakken te krijgen en te wennen aan het taalgebruik.

Nadat ik Barrevoetse februari had uitgelezen, voelde ik een lichte frustratie omdat ik misschien nog niet alles begrepen had. Een paar dagen later heb ik, mede ter voorbereiding van deze blogpost, de bundel doorgebladerd. Ik was verrast om te merken dat de verhalen op de een of andere manier toch al een onderdeel van mijn herinnering waren geworden. Ook de verhalen waar ik tijdens het lezen mijn vraagtekens bij zette, kon ik opmerkelijk genoeg weer herbeleven en waarderen. 

Vooraf had ik mijn bedenkingen bij deze bundel omdat duidelijk was dat armoede, koude, onderdrukking en oorlog belangrijke thema’s zouden zijn. De schrijfster heeft haar eigen ervaringen van een jeugd in een Duitstalig dorp in Roemenië meegenomen in deze verhalen. Daarmee werd het echter geen ver-van-mijn-bed-verhaal, maar juist meer een bijzondere en acceptabele uitvergroting van deze onderwerpen.  Ik heb niet eerder iets van Herta Müller gelezen, maar zij zal niet zo maar bekroond zijn met de Nobelprijs voor literatuur 2009. Desondanks is mijn eindoordeel niet overwegend positief. Ik vind sommige zinsconstructies een beetje te gekunsteld en de combinatie van zinnen is bijna een vorm van wiskunde met woorden. En hoewel ik veel plezier kan beleven aan wiskunde, is dat niet wat ik primair in een roman of verhalenbundel zoek.

Deze bundel is mij ter beschikking gesteld door Uitgeverij De Geus ten behoeve van de boekenbloggersleesclub Een perfecte dag voor literatuur, waarvoor mijn grote dank! De volgende bijdrage voor Een perfecte dag voor literatuur is weer heel anders: op 30 maart a.s. wordt volop aandacht besteed aan Wat ik weet, een Young Adult-roman van Julie Berry (Gottmer Uitgevers).

Veel leesplezier!

theonlymrsjo


Klik HIER om te lezen wat mijn medebloggers schrijven over deze verhalenbundel.

4 reacties

Opgeslagen onder Boek review

Conor’s strijd

“Zeven minuten na middernacht”. Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen: ik wilde dit boek HELEMAAL NIET lezen. Het ziet er schitterend uit, harde kaft, mooie omslag, bijzondere tekeningen, prettig lettertype. Maar het ziet er ook wel echt uit als een kinder- c.q. jeugdboek. En als je dan al weet dat het over een jongen gaat, een ernstig zieke moeder en een monster …. tja dan heb ik in gedachten het verhaal al helemaal gemaakt en mijn vooroordeel al weer klaar. Wéér zo’n zielig verhaal met misschien ook weer zo’n opbeurende (Amerikaanse) feel-good-touch en een onrealistisch einde ……. pfff.

Maar ja, ik heb nu eenmaal toegezegd om dit boek te lezen en ik mocht met enkele medebloggers van de bloggersleesclub Een perfecte dag voor literatuur en op uitnodiging van Uitgeverij De Geus naar Antwerpen voor een ontmoeting met de schrijver, dus …. toch maar lezen.

En misschien zou de schrijver mij kunnen verrassen met zijn aanpak van het thema. Het is overigens al een verhaal op zich hoe dit boek tot stand is gekomen. Het is naar een idee van Siobhan Dowd, een Iers-Engelse schrijfster die zelf in 2007 op jonge leeftijd is overleden. Aan Patrick Ness is gevraagd om haar idee nader uit te werken, waarbij hij de vrije hand kreeg om het helemaal naar eigen believen in te vullen en vorm te geven.

De belangrijke rol van het monster deed mij vooraf terugdenken aan het lezenswaardige boek De jongen die demonen zag van Carolyn Jess-Cooke (Uitgeverij Orlando). In dit verhaal wordt Alex, de jonge hoofdpersoon, zowel geholpen als lastiggevallen door een demon. Deze demon is op een zeer bepalend moment in het leven van Alex te voorschijn gekomen en heeft een grote invloed in de belevingswereld van Alex.

Eenmaal begonnen in Zeven minuten na middernacht viel mij meteen op dat het hier om een zeer goed geschreven verhaal gaat. Conor (de jongen) krijgt om 0.07 uur bezoek van het monster. Het monster (de taxusboom in de tuin) is een bijzonder “monster”. Langzaam maar zeker wordt steeds meer duidelijk waarom het monster nu weer tot leven is gekomen (dat is drie keer eerder gebeurd en die situaties worden door de boom aan Conor verteld) en waarom Conor niet echt bang is voor het monster.

Door het opvoeren van “vriendje” Harry en vriendinnetje Lily had ik een associatie met een (kinder)boek dat ik afgelopen zomer via de app vakantiebieb.nl heb gelezen, namelijk De jongen in de jurk van David Walliams. In dit grappige boekje met serieuze ondertoon komt ook de bewustwording van de hoofdpersoon aan de orde in samenhang met de mensen/familie/klasgenoten/vrienden om hem heen.

Al met al kon ik er inmiddels niet meer onderuit om mijn vooroordeel over Zeven minuten na middernacht overboord te gooien. Aan het einde van de leesavond was ik gevorderd tot pagina 156 en was ik overtuigd van de kwaliteit van dit boek. Ach ja en dan de laatste 58 pagina’s en uiteindelijk “het vierde verhaal”…… ik heb mijn best moeten doen om de tranen die over mijn wangen liepen niet op het boek te laten druppelen.

Natuurlijk weten we, net zoals Conor, allemaal al vanaf de eerste letter wat er gaat gebeuren, wat het onvermijdelijke is. Maar de weg daarnaartoe, alles wat Conor meemaakt en doormaakt, de eenzaamheid, het interne gevecht, de schaamte voor bepaalde gedachten, dat alles is bijzonder knap door Patrick Ness verwoord.

Wat een waanzinnig knappe prestatie om een boek te schrijven dat voor alle leeftijden geschikt is en voor elke lezer iets anders en misschien wel iets persoonlijks zal betekenen.  Het boek is heel toegankelijk maar biedt veel meer dan alleen het primaire verhaal van Conor. Ik heb mij voorgenomen om de boeken die ik lees en bespreek binnen Een perfecte dag voor literatuur, onafhankelijk en objectief te benaderen en als ik een niet zo positieve mening heb, die niet onder stoelen of banken te steken. Tot nu toe ben ik blij verrast met de goede selectie die er gemaakt is. En wat het boek van Patrick Ness betreft: voor alle leeftijden een heel mooi en waardevol Sinterklaas- of Kerstcadeau!

Veel leesplezier!

theonlymrsjo

En nogmaals dank aan Uitgeverij De Geus voor de mogelijkheid om Patrick Ness te ontmoeten. Was een bijzondere middag!

Wil je weten wat anderen schrijven over dit boek? Klik dan HIER.

Het volgende project van Een perfecte dag voor literatuur is een gedichtenbundel van Thomas Möhlmann (Waar we wonen). Mijn blog en de publicaties van de medebloggers komen 7 december a.s. online.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boek review

“And now for something completely different”

Als je van “een zekere leeftijd” (of ouder) bent, dan herken je in de titel van deze blogpost onmiddellijk de veelgebruikte uitspraak van het legendarische Monty Python’s Flying Circus. En hoewel zij deze zin te pas en te onpas in hun programma gebruikten, gebruik ik hem nu toch echt in de letterlijke betekenis. Want tot nu toe heb ik voornamelijk blogposts geschreven over boeken en dat wat daar zo direct mogelijk mee samenhangt. Vandaag ga ik echter iets heel anders doen en stap ik enigszins uit mijn comfort-zone. Ik ben namelijk genomineerd voor de Liebster Award en dat is gebeurd door boekenblogger Leesdame. Ik volg haar blog (en haar tweets) al enige tijd met veel plezier. Leesdame is heel eigentijds en origineel in haar manier van bloggen. Ze leest veel en weet daar op geheel eigen wijze over te schrijven. Tja en als je dan door haar wordt genomineerd, dan kun je natuurlijk niet weigeren …..

Eerlijk gezegd had ik geen flauw idee wat de Liebster Award was. Inmiddels (lang leve google en internet) heb ik geleerd dat de Liebster Award oorspronkelijk in het leven is geroepen op nieuwe bloggers  de mogelijkheid te geven extra aandacht voor hun blog te krijgen. De bedoeling is dat je als blogger een aantal vragen beantwoordt en zo wat meer over jezelf kenbaar maakt. Vervolgens is het eigenlijk de bedoeling dat je de vragenlijst, eventueel na aanpassing van de vragen, weer doorgeeft aan andere (net begonnen) bloggers. Dat laatste, het nomineren van andere bloggers, ga ik vandaag nog niet doen omdat ik even de tijd wil nemen om uit te zoeken welke bloggers daar op dit moment het meest voor in aanmerking komen.

Nou, daar gaan we dan!

Vraag 1: Zou je ooit van bloggen je werk willen maken?

Mijn blogervaringen zijn nog zo recent dat ik op deze vraag geen echt antwoord kan geven. Ik ben begonnen met bloggen omdat het bij mij door het lezen van artikelen van anderen begon te kriebelen: ik wilde een eigen plek om uiting aan mijn mening en ervaring te kunnen geven. Vooralsnog vind ik het een fijne uitlaatklep en heb ik nog geen idee hoe het zich verder gaat ontwikkelen. Maar ik heb in mijn leven al wel geleerd om nooit nooit te zeggen …

Vraag 2: Naast welk personage zou je wakker willen worden?

Tja, als ik dan toch mag kiezen: doet u maar elke keer een ander personage! Want soms wil het oog ook wat, maar vaak wil het verstand toch ook een inhoudelijke conversatie hebben. Hoewel Valek (uit de trilogie van Maria V. Snyder: Een studie van gif, Een studie van magie en Een studie van vuur) misschien wel een combinatie van vele aspecten tegelijk is ….

Vraag 3: Welk boek wat zo populair is, vond jij de tegenvaller van het jaar?

Hhmm. Moeilijke vraag. Ik heb namelijk nogal eens de neiging om een erg populair boek juist niet te lezen. Als de hype een beetje voorbij is, is het vroeg genoeg om een eigen oordeel te vormen.

Vraag 4: Wat heb jij opgegeven voor je blog?

Niet zo veel. Ik merk wel dat ik het leuk vind om regelmatig iets te kunnen publiceren. En dan is het dus wel handig om regelmatig te lezen. En dat is wel een kwestie van keuzes maken, want internet-facebook-twitter-mail bijhouden gaat bij mij niet samen met geconcentreerd lezen.

Vraag 5: Bloggen of vloggen?

Hier durf ik wel vol overtuiging te zeggen: bloggen! Hoewel er boekenbloggers zijn die bijvoorbeeld een filmpje maken van hun boekenkast, voel ik niet de behoefte om zoiets ook te doen. Dat zit dan ook een beetje in de aard van een blog. Bij een beauty- of fashionblogger vind ik het al meer voor de hand liggen dat er ook filmpjes worden geplaatst. En nieuwsgierig als ik ben, kijk ik vaak naar die filmpjes, maar dan heerlijk vanuit de eigen anonimiteit.

Vraag 6: Van welk kinderboek kreeg je na tig keer voorlezen nog steeds geen genoeg?

Mijn moeder was een meester-voorlezer. Zij presteerde het zelfs om stripboeken zo voor te lezen dat ik de plaatjes niet nodig had om het verhaal te kunnen volgen. Ook de stukjes van Annie M.G. Schmidt kwamen natuurlijk allemaal voorbij, maar mijn absolute favoriet is toch wel Van Klaas Vaak en zijn brave zandkaboutertjes van Dola de Jong. Het plaatje heb ik van internet geplukt, want “mijn”exemplaar staat bij mijn broer in de boekenkast, maar ons boek ziet er net zo veel gelezen uit als het boek op dit plaatje. Helaas is mijn moeder al heel lang geleden overleden, maar als ik dit boek nog wel eens ter hand neem en doorblader, hoor ik onmiddellijk haar stem. Vooral bij de lachsalvo van Klaas Vaak als hij vlak voordat hij met zijn kaboutertjes op pad gaat om bij kinderen slaapzand in de ogen te strooien, merkt dat het gezicht van Alewaal (één van de kaboutertjes) helemaal zwart is. “Alewaal, Alewaal, wat zie je er uit!” Legendarisch. Voor wie het verhaal niet kent: door het lachen van Klaas Vaak komen er lachtranen in de zandzakjes en dan is er niet voldoende zand om alle kindertjes in slaap te krijgen ……

Vraag 7: Waar shop jij het liefst kleding?

Ik ben in ieder geval geen online-shopper voor kleding. En verder is het afhankelijk van het op dat moment beschikbare budget en of ik in een wat slankere periode zit (of juist niet).

Vraag 8: Omschrijf je look?

Ik draag bijna altijd een rok. Dat heeft niets met traditie of religie te maken; ik vind het simpelweg prettig en het staat mij veel beter dan een broek. Ik ben niet al te groot en ook niet altijd heel erg slank. Ik voel mij in een rok dan het prettigst. En bij een rok staan schoenen met een hakje al snel leuker dan platte schoenen. En een blouse MET KRAAG oogt bij mij beter dan een shirtje met boothals. Jasje er over en daar ben ik dan.

Vraag 9: Zet hieronder een afbeelding van een prentenboek wat de rest van je leven is bijgebleven:

Een vraag waar ik nog wel even over moest nadenken. En dan komen langzaam maar zeker allerlei herinneringen bovendrijven (zoals de oude prentenboekjes van Rie Cramer) en ga je beetje op internet zoeken en dan ontdek je dat er van BARBAPAPA zelfs een officiële website bestaat! Of dit nu het meest invloedrijke prentenboek van vroeger is, betwijfel ik, maar vooruit, ik noem het hier. Nóg een plaatje wordt wel een beetje te veel in deze blogpost.

Vraag 10: Welk boek mag morgen al verfilmd worden en welke acteurs spelen daarin een rol?

Wampie! Maar vraag mij niet naar acteurs ….. Ik heb de film al jaren helemaal in mijn hoofd zitten en hoewel er veel deskundige regisseurs en excellente acteurs zijn, kunnen zij het toch nooit zo mooi en compleet maken als in mijn eigen belevingswereld.

Leesdame, bedankt voor deze nominatie. En voor iedereen: ik hoop dat jullie het leuk vonden om wat meer over mij te weten te komen. Mijn volgende blogpost gaat weer “gewoon” over boeken en dan zal ik in ieder geval aandacht besteden aan Kwikzilver van Paul Harding.

Veel leesplezier!

theonlymrsjo

3 reacties

Opgeslagen onder Boek review