Tagarchief: comfortzone

De clichés voorbij

Van het een komt het ander, want een balletje kan raar rollen. En als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan. Clichés. Zo waar als tweemaal twee vier is.

Enige tijd geleden heb ik, heerlijk onderuitgezakt in mijn stoel, op tv een show van cabaretier Klaas van Eerden gezien. Daarin komt een scène voor over een “tussendoor-trui”. Van der Eerden speelt de conversatie na van zijn vrouw in haar beslissings- en beoordelingsproces of ze een trui of een vestje zal gaan aantrekken. Je voelt ‘em al aankomen: hier volgt een prachtig staaltje dooremmeren van vrouwen. En helaas, best herkenbaar 🙂

Via Cathelijne van Not Just Any Book (ja precies, de Cathelijne die ook de drijvende kracht achter Een perfecte dag voor literatuur is, dus “van het een komt het ander”) werd mijn aandacht gevestigd op de roman van Nanda Roep met de bijzondere titel Van familie moet je het hebben en kan je het krijgen ook! Door de titel, de tekst op de achterflap en het plaatje op de voorkant vermoedde ik dat het hier uiteindelijk een feelgoodboek met een twist zou betreffen met een heleboel hilarische clichés. Gedeeltelijk kwam mijn verwachting uit, maar deze roman biedt gelukkig zo veel méér.

De roman is opgebouwd als het relaas van Bianca de Groot (ergens in de veertig) aan haar 18-jarige dochter Anouk. Bianca springt daarbij door de tijd heen en weer, waarbij zelfs een enkele keer een periode van vóór haar eigen geboorte aan bod komt. Het gedrag van Bianca als pubermeisje, jonge studente en vervolgens jonge moeder valt af en toe wel in de categorie van typisch-vrouwengedrag. De manier waarop zij druk uitoefent op bijvoorbeeld Michael, de vader van Anouk, vertoont een parallel met de scène van Van der Eerden: steeds verder, steeds dwingender, geen ruimte biedend aan de ander en vervolgens ontaardend in machteloze ruzie.

Het beeld binnen deze familie wat uit de verhalen naar voren komt, is ronduit schrijnend. Geen enkele samenhang, geen lotsverbondenheid, geen “automatische” liefde door de familieband. Je kunt deze roman oppervlakkig lezen, hier en daar glimlachen om de gebruikte clichés en de mate van herkenbaarheid (in je eigen leven of, comfortabeler, in het leven van vrienden, vriendinnen, familieleden), maar naar mijn mening is de grootste verdienste van deze roman dat het aanzet tot nadenken en zelfreflectie.

Tijdens een opleiding mediation/conflictbemiddeling wordt vaak de methode heden-verleden-toekomst gebruikt. Kortweg: als je nu, in het heden, klem zit in een conflict, kijk dan eens terug naar een periode dat alles nog soepeler ging en denk na over wat er nodig is om in de toekomt weer normaal met elkaar te kunnen omgaan. Nanda Roep laat Bianca een quote van Dr Phil aanhalen: “The best way to predict the future, is to look at the past.” In de familie van Bianca komen we dan al snel tot de conclusie dat zij echt haar eigen leven moet gaan leiden, ongeacht hoe haar familie daarover denkt of daarop reageert. Maar dit is altijd makkelijker gezegd dan gedaan. De schrijfster voert ons op heel natuurlijke wijze langs een aantal voorvallen in het leven van Bianca die uiteindelijk tot een keerpunt leiden. En dat maakt dit boek uiteindelijk ook weer een positief, op de toekomst gericht verhaal, waarbij ik mij als lezer kan voorstellen dat dochter Anouk hier veel aan heeft en zich extra bewust is van de liefde van haar eigen ouders.

Qua jeugd, achtergrond en onderlinge verstandhouding kan ik gelukkig stellen dat die van mij onvergelijkbaar is met die van Bianca. Waar het over haar jeugd gaat en met name de momenten waarop zij zich volledig alleen voelde staan, moest ik wel terugdenken aan beelden uit een eerder door mij gelezen roman, waarbij ook sprake is van een afstandelijke verhouding binnen het gezin. In gedachten herinner ik mij een scène van een meisje met lange vlechten in het haar, zittend op de achterbank van de auto, met haar zusje en ouders op weg voor een dagje strand. Het meisje zat volledig in haar eigen wereld. Misschien sla ik de plank helemaal mis, maar ik meen dat dit afkomstig is uit Moederkruid van Carry Slee (Prometheus), één van haar voor volwassenen geschreven boeken. In deze roman komen ook nadrukkelijk de onderlinge spanningen in een gezin “in crisistijd” naar voren. De broeierige sfeer in dit gezin met alle nukken van moeder en de  strapatsen van vader blijven nog lang nazingen in je hoofd.

Ik houd van boeken die niet alleen maar een verhaal bieden, maar juist ook stof tot nadenken. Dit geldt voor beide in deze blogpost genoemde boeken. Voor het kunnen lezen van Van familie moet je het hebben en kan je het krijgen ook! gaat mijn dank uiteraard uit naar Not Just Any Book en Uitgeverij Nanda voor het beschikbaar stellen van een leesexemplaar.

Veel leesplezier!

theonlymrsjo

PS Via deze link kun je de scène over de trui terugkijken.

Heb ik jou beledigd, met mijn generalisering van het gedrag van vrouwen? Dan raad ik jóu extra aan om het boek van Nanda Roep en boeken met een vergelijkbaar thema te lezen en er over na te denken. Ik ben van mening dat er nu eenmaal verschillen tussen mannen en vrouwen zijn. Daar is niets mee, mits wij ons ervan bewust zijn en daardoor met elkaar rekening houden om een evenwichtige samenleving te vormen. En daar hoort af en toe hard om jezelf kunnen lachen volgens mij zeker bij.

2 reacties

Opgeslagen onder Boek review

“And now for something completely different”

Als je van “een zekere leeftijd” (of ouder) bent, dan herken je in de titel van deze blogpost onmiddellijk de veelgebruikte uitspraak van het legendarische Monty Python’s Flying Circus. En hoewel zij deze zin te pas en te onpas in hun programma gebruikten, gebruik ik hem nu toch echt in de letterlijke betekenis. Want tot nu toe heb ik voornamelijk blogposts geschreven over boeken en dat wat daar zo direct mogelijk mee samenhangt. Vandaag ga ik echter iets heel anders doen en stap ik enigszins uit mijn comfort-zone. Ik ben namelijk genomineerd voor de Liebster Award en dat is gebeurd door boekenblogger Leesdame. Ik volg haar blog (en haar tweets) al enige tijd met veel plezier. Leesdame is heel eigentijds en origineel in haar manier van bloggen. Ze leest veel en weet daar op geheel eigen wijze over te schrijven. Tja en als je dan door haar wordt genomineerd, dan kun je natuurlijk niet weigeren …..

Eerlijk gezegd had ik geen flauw idee wat de Liebster Award was. Inmiddels (lang leve google en internet) heb ik geleerd dat de Liebster Award oorspronkelijk in het leven is geroepen op nieuwe bloggers  de mogelijkheid te geven extra aandacht voor hun blog te krijgen. De bedoeling is dat je als blogger een aantal vragen beantwoordt en zo wat meer over jezelf kenbaar maakt. Vervolgens is het eigenlijk de bedoeling dat je de vragenlijst, eventueel na aanpassing van de vragen, weer doorgeeft aan andere (net begonnen) bloggers. Dat laatste, het nomineren van andere bloggers, ga ik vandaag nog niet doen omdat ik even de tijd wil nemen om uit te zoeken welke bloggers daar op dit moment het meest voor in aanmerking komen.

Nou, daar gaan we dan!

Vraag 1: Zou je ooit van bloggen je werk willen maken?

Mijn blogervaringen zijn nog zo recent dat ik op deze vraag geen echt antwoord kan geven. Ik ben begonnen met bloggen omdat het bij mij door het lezen van artikelen van anderen begon te kriebelen: ik wilde een eigen plek om uiting aan mijn mening en ervaring te kunnen geven. Vooralsnog vind ik het een fijne uitlaatklep en heb ik nog geen idee hoe het zich verder gaat ontwikkelen. Maar ik heb in mijn leven al wel geleerd om nooit nooit te zeggen …

Vraag 2: Naast welk personage zou je wakker willen worden?

Tja, als ik dan toch mag kiezen: doet u maar elke keer een ander personage! Want soms wil het oog ook wat, maar vaak wil het verstand toch ook een inhoudelijke conversatie hebben. Hoewel Valek (uit de trilogie van Maria V. Snyder: Een studie van gif, Een studie van magie en Een studie van vuur) misschien wel een combinatie van vele aspecten tegelijk is ….

Vraag 3: Welk boek wat zo populair is, vond jij de tegenvaller van het jaar?

Hhmm. Moeilijke vraag. Ik heb namelijk nogal eens de neiging om een erg populair boek juist niet te lezen. Als de hype een beetje voorbij is, is het vroeg genoeg om een eigen oordeel te vormen.

Vraag 4: Wat heb jij opgegeven voor je blog?

Niet zo veel. Ik merk wel dat ik het leuk vind om regelmatig iets te kunnen publiceren. En dan is het dus wel handig om regelmatig te lezen. En dat is wel een kwestie van keuzes maken, want internet-facebook-twitter-mail bijhouden gaat bij mij niet samen met geconcentreerd lezen.

Vraag 5: Bloggen of vloggen?

Hier durf ik wel vol overtuiging te zeggen: bloggen! Hoewel er boekenbloggers zijn die bijvoorbeeld een filmpje maken van hun boekenkast, voel ik niet de behoefte om zoiets ook te doen. Dat zit dan ook een beetje in de aard van een blog. Bij een beauty- of fashionblogger vind ik het al meer voor de hand liggen dat er ook filmpjes worden geplaatst. En nieuwsgierig als ik ben, kijk ik vaak naar die filmpjes, maar dan heerlijk vanuit de eigen anonimiteit.

Vraag 6: Van welk kinderboek kreeg je na tig keer voorlezen nog steeds geen genoeg?

Mijn moeder was een meester-voorlezer. Zij presteerde het zelfs om stripboeken zo voor te lezen dat ik de plaatjes niet nodig had om het verhaal te kunnen volgen. Ook de stukjes van Annie M.G. Schmidt kwamen natuurlijk allemaal voorbij, maar mijn absolute favoriet is toch wel Van Klaas Vaak en zijn brave zandkaboutertjes van Dola de Jong. Het plaatje heb ik van internet geplukt, want “mijn”exemplaar staat bij mijn broer in de boekenkast, maar ons boek ziet er net zo veel gelezen uit als het boek op dit plaatje. Helaas is mijn moeder al heel lang geleden overleden, maar als ik dit boek nog wel eens ter hand neem en doorblader, hoor ik onmiddellijk haar stem. Vooral bij de lachsalvo van Klaas Vaak als hij vlak voordat hij met zijn kaboutertjes op pad gaat om bij kinderen slaapzand in de ogen te strooien, merkt dat het gezicht van Alewaal (één van de kaboutertjes) helemaal zwart is. “Alewaal, Alewaal, wat zie je er uit!” Legendarisch. Voor wie het verhaal niet kent: door het lachen van Klaas Vaak komen er lachtranen in de zandzakjes en dan is er niet voldoende zand om alle kindertjes in slaap te krijgen ……

Vraag 7: Waar shop jij het liefst kleding?

Ik ben in ieder geval geen online-shopper voor kleding. En verder is het afhankelijk van het op dat moment beschikbare budget en of ik in een wat slankere periode zit (of juist niet).

Vraag 8: Omschrijf je look?

Ik draag bijna altijd een rok. Dat heeft niets met traditie of religie te maken; ik vind het simpelweg prettig en het staat mij veel beter dan een broek. Ik ben niet al te groot en ook niet altijd heel erg slank. Ik voel mij in een rok dan het prettigst. En bij een rok staan schoenen met een hakje al snel leuker dan platte schoenen. En een blouse MET KRAAG oogt bij mij beter dan een shirtje met boothals. Jasje er over en daar ben ik dan.

Vraag 9: Zet hieronder een afbeelding van een prentenboek wat de rest van je leven is bijgebleven:

Een vraag waar ik nog wel even over moest nadenken. En dan komen langzaam maar zeker allerlei herinneringen bovendrijven (zoals de oude prentenboekjes van Rie Cramer) en ga je beetje op internet zoeken en dan ontdek je dat er van BARBAPAPA zelfs een officiële website bestaat! Of dit nu het meest invloedrijke prentenboek van vroeger is, betwijfel ik, maar vooruit, ik noem het hier. Nóg een plaatje wordt wel een beetje te veel in deze blogpost.

Vraag 10: Welk boek mag morgen al verfilmd worden en welke acteurs spelen daarin een rol?

Wampie! Maar vraag mij niet naar acteurs ….. Ik heb de film al jaren helemaal in mijn hoofd zitten en hoewel er veel deskundige regisseurs en excellente acteurs zijn, kunnen zij het toch nooit zo mooi en compleet maken als in mijn eigen belevingswereld.

Leesdame, bedankt voor deze nominatie. En voor iedereen: ik hoop dat jullie het leuk vonden om wat meer over mij te weten te komen. Mijn volgende blogpost gaat weer “gewoon” over boeken en dan zal ik in ieder geval aandacht besteden aan Kwikzilver van Paul Harding.

Veel leesplezier!

theonlymrsjo

3 reacties

Opgeslagen onder Boek review