Maandelijks archief: oktober 2013

Het houdt niet op, niet vanzelf ……

Vandaag is het zover: mijn eerste bijdrage voor de leesclub Een perfecte dag voor literatuur van Not Just Any Book. Voor mij ook wel spannend, want ik ben pas sinds kort een boekblogger en dit is het tweede boek dat ik lees met een belofte om een recensie/leeservaring te schrijven.

Het boek waar het vandaag om draait is “Van dode mannen win je niet” van Walter van den Berg. Ik heb de schrijver een keer op televisie gezien in een praatprogramma op de late avond bij de publieke omroep en was toen onder de indruk van de neutrale manier waarop hij over het thema van dit boek sprak. Het verhaal gaat over een (inmiddels overleden) man die een spoor van geweld achterlaat, onder andere in het gezin van de schrijver (hoewel in het boek de jongen Wesley heet, is het verhaal voor Walter, naar ik heb begrepen, grotendeels autobiografisch).

Zeker geen luchtig, makkelijk thema en toch leest het boek heel makkelijk. Sterker nog, toen ik de verpakking waarin het boek bij mij werd afgeleverd, had opengemaakt en ik “alleen maar even wilde bladeren” kon ik na het lezen van de eerste zinnen niet meer stoppen. Je wordt onmiddellijk volledig in het verhaal en de gebeurtenissen meegenomen.

Het verhaal kenmerkt zich door een voortdurende onderhuidse spanning (of zoals op de achterkant staat: “ijzingwekkend en hartverscheurend”). Het verhaal is geschreven in de vorm van een monoloog van de gewelddadige hoofdpersoon aan Wesley. Door de keuze van deze vertelvorm voelt het alsof je hem toevallig bent tegengekomen en je deze persoon eigenlijk ook niet echt kent, maar hij als vanzelf toch zijn levensverhaal aan jou begint te vertellen. Je voelt je dan bij tijd en wijle ongemakkelijk maar tegelijkertijd wil je ook weten wat er nog meer volgt. En er volgt nogal wat! 

Het verhaal is zo intrigerend en zo getuigend van de harde werkelijkheid, dat het niet meevalt om hierover te schrijven. Het heeft geen zin om een samenvatting van het verhaal te geven, want daarmee doe ik absoluut geen recht aan dat verhaal. Juist de samenhang van emotieloze woorden en emotievolle gebeurtenissen maakt dat dit een boek is dat het waard is om gelezen te worden.

De kaft van dit boek is bijzonder treffend. De slangen komen tevoorschijn als de verteller (te) veel alcohol heeft gebruikt. De scène over de foto van de vader van Wesley/de overleden man van de moeder van Wesley maakte op mij veel indruk en gaf tegelijk veel antwoorden en nog meer nieuwe vragen naar het waarom. Wat maakt dat de verteller zich gedraagt zoals hij zich gedraagt?

Tijdens lezen vorm ik voor mijzelf altijd een beeld van de hoofdpersonen. En hoewel dat beeld totaal niet strookt met de mensen in het hierna volgende filmpje, hoorde ik tijdens het lezen wel vaak in mijn achterhoofd de melodie en tekst die hierbij horen. Deze problematiek kan altijd aandacht gebruiken. Daarom:

Wil je trouwens weten wat andere bloggers over deze roman schrijven? Klik dan hier.

Het volgende project voor Een perfecte dag voor literatuur is iets totaal anders, namelijk “Wat alleen de roman kan zeggen” van Oek de Jong. Benieuwd? Deze leeservaring komt 15 november online.

Veel leesplezier!

theonlymrsjo

Overigens telt “Van dode mannen win je niet” mee voor de Ik-lees-Nederlands-uitdaging.

Advertenties

10 reacties

Opgeslagen onder Boek review

Het werk van Anna Enquist: verdovend of opwekkend?

Een aantal jaren geleden las ik De Thuiskomst van Anna Enquist. Ik was zo diep onder de indruk van de vertelwijze en de inhoud van dit boek, dat ik eigenlijk moeite had om meer werk van Anna Enquist te lezen. Ik was een beetje bevreesd dat het niveau van een andere roman lager zou liggen en dat daardoor misschien zelfs mijn oordeel over De Thuiskomst beïnvloed zou worden. Maar als lid van een leesclub kan het natuurlijk zomaar gebeuren dat je “de opdracht” krijgt om een Anna Enquist te lezen en te beoordelen. Aanstaande donderdag staat in onze leesclub De Verdovers centraal.

In eerste instantie leest deze roman als een Saskia Noort/Simone van der Vlugt-achtige literaire thriller. De hoofdpersonen worden soepeltjes neergezet, de onderlinge verhoudingen zijn duidelijk. Het kriebelde bij mij: gaat dit verhaal mij “pakken”?

Ongemerkt werd ik echter steeds dieper meegezogen in de levens van de hoofdpersonen. Als je deze roman nog niet zelf gelezen hebt, wil ik hier niet te veel verklappen. In het kort: er is de combinatie van een broer en een zus. Zij hebben hun moeder op heel jeugdige leeftijd verloren. Moeizame relatie met hun vader, niet extreem hartelijke relatie met de zus van hun vader, die na het overlijden van hun moeder de dagelijkse leiding in het gezin heeft overgenomen. Broer is net weduwnaar geworden; zijn vrouw was een goede vriendin van zijn zus. De man van de zus is een goede vriend van de broer. Zus heeft een dochter. Contact tussen dochter en moeder is niet optimaal. En dwars door deze familieverbanden loopt de rol van een jongeman, die met alle omschreven personen een bijzondere band heeft en waardoor alles onder een vergrootglas komt te liggen.

De rode draad is de vraag wat beter/prettiger is: wel of niet iets voelen. Alle hoofdpersonen hebben namelijk hun werkterrein in de medische sector. Een aantal in de psychoanalyse, andere in de anesthesiologie. Dus het terugkerend thema is: moet je traumatische ervaringen doorléven, verwerken en een plek in je leven geven of is het beter om te kiezen voor het verdoven, het voorkomen en bestrijden van pijn. En juist dit dilemma maakt het boek meer dan de moeite waard en ontstijgt het in mijn beleving het (aangename, maar niet altijd diepgaande) niveau van een gemiddelde literaire thriller. Het is typisch zo’n boek waar je na afloop nog lang over loopt na te denken. Misschien geldt dit niet voor iedereen, maar voor mij wel. Voor mij kwam het boek door een aantal persoonlijke ervaringen erg dichtbij, gelukkig wel in positieve zin. Daarom is mijn conclusie dat de schrijfstijl van De Thuiskomst weliswaar mooier is dan in De Verdovers, maar dat het thema van laatstgenoemde roman nog lang doorwerkt. En dat vind ik een opwekkende conclusie.

Ergens in mijn boekenkast staat ook nog een gedichtenbundel van Anna Enquist. Het lezen van poëzie is (nog) niet iets wat bij mij vaak gebeurt. Voor de leesclub Een perfecte dag voor literatuur staat echter gepland dat ik op 7 december a.s. een leeservaring plaats over Waar we wonen van Thomas Möhlmann. Wellicht is dat voor mij een dermate opwekkende ervaring dat ik vervolgens ook de gedichten van Anna Enquist ga lezen!

Veel leesplezier!

theonlymrsjo

Deze bijdrage telt overigens mee voor de Ik-lees-Nederlands uitdaging van De Boekblogger!

4 reacties

Opgeslagen onder Boek review

Overwegingen voor een weekendje weg

Dit weekend was het weer tijd voor het najaarsevenement van het BBQForum. Bij dit (internet)forum zijn allemaal barbecuefanaten aangesloten. Via de website wisselen zij informatie, recepten, technieken en ervaringen uit. Mijn man, die inmiddels zijn eigen bbq-cateringbedrijfje heeft, heeft zich toegelegd op het Amerikaanse low-and-slow bereiden van gerechten, oftewel op lage temperatuur langzaam aan. Heerlijk 🙂

Via het forum worden een paar keer per jaar evenementen georganiseerd om elkaar te ontmoeten en beter te leren kennen. Dit weekend was de locatie in Boxtel. De evenementen kenmerken zich door veel gezelligheid, dus ik ga graag met mijn man mee. Het betekent wel: veel tijd in de buitenlucht doorbrengen. En precies daar ontstaat voor mij, als lezer, een dilemma.

Want wat neem je dan mee om te lezen? En dan bedoel ik het niet zo zeer inhoudelijk, maar juist de vorm.

Ik zou natuurlijk mijn twee recensieboeken voor de leesclub Een perfecte dag voor literatuur kunnen meenemen. Maar deze exemplaren heb ik nog niet zo lang in huis en ik wil ze graag netjes houden. Steeds in en uit de tas zou misschien tot beschadiging kunnen leiden ….

Dan maar de e-reader? Een super praktisch apparaat. Maar buitenlucht in oktober kan best vochtig (om niet te zeggen: kletsnat) zijn. En om hem daar aan bloot te stellen …. Ook de e-reader valt af.

Dan maar een boek uit de bibliotheek? Mooie stevige kaft kan tegen een stootje. Maar ja, ik wil niet op mijn geweten hebben dat de pagina’s door al het vocht krom trekken ….. 

Zo zie je maar weer: het valt niet mee voor een lezer om een paar dagen in de buitenlucht te bivakkeren 🙂

Mijn uiteindelijke keuze? Een stapeltje tijdschriften.

En hoeveel heb ik gelezen? Geen letter! Het was geweldig mooi weer, bijna geen wind, veel deelnemers, heel veel gezelligheid. Deze week ga ik wel weer een aantal leesprojecten afronden en binnenkort komt mijn recensie van “Van dode mannen win je niet” online. Wil je niets missen? Volg dan mijn blogposts (via wordpress of bloglovin)!

Veel leesplezier!

theonlymrsjo

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boek review

Ben ik eigenlijk wel een “echte lezer”?

Enige tijd geleden werd door Uitgeverij Atlas Contact de Club van Echte Lezers gelanceerd. Er werd een Manifest gepubliceerd en ik had geen enkele moeite om mijzelf daarin te herkennen. En het voelde best comfortabel. Per slot van rekening lees ik regelmatig, heb ik altijd wel ergens in de buurt een boek liggen, lees ik (bijna) altijd nog even in bed enzovoort enzovoort. Zo lang als ik mij herinner ben ik al met lezen en boeken in de weer.

Een echte lezer dus. Tot het moment dat  ……. ik een aantal blogartikelen over een leesdip las. Ik weet heus wel dat een leesdip vooral inhoudt dat je uit balans bent wat betreft het wíllen lezen en het kúnnen lezen. Bij de meeste lezers/boekenbloggers is dit gelukkig van tijdelijke aard, zoals bij Leesdame en Westmus. Zij geven ook meteen een paar tips om een dip te overleven. Ook bij BooksandKisses geven ze leuke, goed leesbare adviezen.

Een leesdip hebben we allemaal wel eens en met wat rust en vernieuwde focus valt daar prima mee te leven. Wat mij echter aan het denken zette en wat mij trof was de onrust die blijkbaar al na 1 of 2 dagen niet-lezen ontstond. Bij mij komt het namelijk regelmatig voor dat ik een paar dagen geen tijd heb (of beter gezegd: geen tijd vrijmaak) voor lezen. Dat kan door drukke werkzaamheden komen, sociale activiteiten of een avond met de laptop op schoot de tijd verdoen met facebook, twitter en het lezen van blogjes van andere bloggers.

Betekent dit dan eigenlijk dat ik geen echte lezer ben? Moet ik mij nu onrustig of schuldig voelen dat ik zulke dagen heb? Welnee! Ik ben er van overtuigd dat ieder mens een eigen ritme heeft in het leven en daar hoort ook een eigen manier van lezen bij. Ik ben op mijn manier druk bezig met de leesclub-in-real-life, de twitterleesclub Leestweeps, de leesclub Een perfecte dag voor literatuur van Not Just Any Book en nog zo wat activiteiten. Heerlijk, ik voel mij daar prima bij en ik vind mijzelf simpelweg ….. een echte lezer!

Vergelijk jij jouw leesgewoontes wel eens met die van andere lezers? En ben jij dan ook wel eens stiekem jaloers op veel-lezers? Of sta je er weer heel anders tegenover? Leuk als je dat laat weten in een reactie.

 Veel leesplezier!

theonlymrsjo

16 reacties

Opgeslagen onder Boek review

Parallel of seriegeschakeld?

Vroeger, toen mijn broer en ik nog klein waren, had mijn vader op een houten plank een circuitje geplakt met lampjes, belletjes, schakelaartjes en een grote Witte Kat-batterij. Daarmee wilde hij ons de beginselen van stroom, spanning, weerstand en dergelijke uitleggen en het verschil tussen parallel of seriegeschakelde lampjes. Reuze interessant vond ik dat als klein meisje, hoewel de aandacht van mijn vader destijds vooral op mijn grote broer gericht was …. (later heb ik mijn broer ruimschoots “ingehaald” door een bèta-schoolopleiding met natuur-, schei- en wiskunde in het eindexamenpakket 🙂 )

Bij het lezen moet ik vaak aan mijn vader denken met zijn praktische (en humoristische) manier van uitleggen over parallel en seriegeschakeld. En dat komt niet omdat ik regelmatig boeken lees over wetenschappelijke onderwerpen, maar wel omdat ik mij realiseer dat ik soms een aantal boeken “parallel” lees en soms boeken in een serie.

Parallel lezen komt bij mij ook nog eens in twee varianten voor: de belangrijkste verschijningsvorm is dat ik zelden in maar één boek bezig ben. Nee, bij mij is het meer gewoonte dan uitzondering dat ik in meerdere boeken tegelijk aan het lezen ben. Want onderuit gezakt op de bank met de tv aan vereist een ander soort boek dan rechtop in een stoel in een geconcentreerde houding. En in bed lees ik bij voorkeur simpele boekjes die ik makkelijk weg kan leggen als mijn oogleden toch wel hinderlijk vaak naar beneden glijden ….

De andere vorm van parallel lezen ontstaat vaak spontaan. Dan blijk ik in korte tijd onbewust meerdere boeken met een gelijk thema te hebben uitgekozen om te lezen. Ergens halverwege het boek kom ik tot de ontdekking dat bijvoorbeeld de hoofdpersoon een kind verloren heeft. In het ene boek kan dat een recente gebeurtenis zijn, in het andere boek iets uit een ver verleden, maar in beide boeken is het een belangrijk element.

Serie-lezen hoef ik vast niet uit te leggen! Als een deel 1 goed genoeg is en er is een deel 2 en een deel 3 en er is een deel 4 in de maak …… Tja.

Overigens komt de combinatie van serielezen en parallellezen ook voor: de Stad-van-serie van Cassandra Clare en de Studie-van-serie van Maria V. Snyder las ik door elkaar in eenzelfde periode!

Herkenbaar? Laat een reactie achter. Dat stel ik altijd op prijs.

Veel leesplezier!

theonlymrsjo

P.S. Vandaag ontving ik per post de roman “Van doden mannen win je niet” in het kader van mijn deelname aan de leesclub Een perfecte dag voor literatuur van Not Just Any Book. Wil je weten wat ik er van vind, hou dan mijn blog in de gaten.

7 reacties

Opgeslagen onder Boek review