Tagarchief: leesditboek

IJstijd in de tegenwoordige tijd

Als mijn man een boek gaat lezen, dan slaat hij het boek open en begint te lezen. Als ík een papieren boek ga lezen, gaat aan het daadwerkelijke lezen een heel ritueel vooraf. Ik ruik aan het boek, ik voel aan het papier, ik blader er doorheen om een indruk te krijgen van indeling en lettertype en ………… ik lees de tekst op de achterkant. En precies die tekst op de achterkant zette mij bij IJstijd van Maartje Wortel in eerste instantie op het verkeerde been.

Ik verwachtte een verhaal waarin de relatie tussen de hoofdpersoon James en Marie actief zou worden neergezet. Het was daarom even omschakelen toen ik al vrij snel in het begin van deze roman doorkreeg dat de relatie met Marie inmiddels verleden tijd was. Voor mij was die omschakeling niet zo lastig, voor James des te meer. Alles wat James zegt, denkt of vertelt te hebben meegemaakt is in dit boek zeer functioneel geschreven in de tegenwoordige tijd.

Deze roman staat bol van de meest prachtige en tot nadenken stemmende oneliners. Eerlijk gezegd maakte dat mij in het begin een beetje onrustig: ik had immers toegezegd over dit boek een blogpost te schrijven en door zoveel statements had ik nog geen idee waar het in dit boek naar toe zou gaan. Het  bijna krampachtig zoeken naar de rode draad is misschien wel symptomatisch voor dit boek. De enige remedie is loslaten en jezelf laten meedrijven met het leven van James. Het boek behelst in principe feitelijk maar een korte periode in zijn leven, maar daarin komt zijn levensverhaal wel nadrukkelijk naar voren.

James komt mij in eerste instantie voor als een lamlendige dertiger (ondanks zijn interesse in muziek en literatuur, onder andere van schrijvers waarvan ik nog niet had gehoord). Later komt daar bij verwend en verwaarloosd tegelijk. Een beetje een oudere uitvoering van Jonathan Meredith in Jonathan, laat je niet kisten en Jonathan wat zag je in die zomernacht? Jonathan is afkomstig uit een gegoede familie, kan alles krijgen wat zijn hartje verlangt (hoewel met name zijn moeder wel het een en ander van hem verwacht) en wordt door zijn ouders voor zijn verdere ontwikkeling naar een kostschool “verbannen”.

       
Deze boeken van de Engelse schrijfster K.M. Peyton (uitgegeven bij Querido), destijds gekocht  bij Boekhandel Miverva in Amsterdam, horen nog steeds tot mijn favoriete jeugdboeken. Het verschil tussen James en Jonathan is echter wel dat Jonathan door omstandigheden zich gedwongen voelt tot handelen (waardoor hij tegen wil en dank toch een stoere jongeling wordt), terwijl bij James een zekere mate van passiviteit blijft overheersen. Desondanks kreeg ik een zwak voor James en raakte ik steeds meer geïnteresseerd in zijn manier van denken en leven.

Ik heb nog niet eerder werk van Maartje Wortel gelezen, dus kan ik niet zeggen of zij zich als schrijfster met dit boek verder heeft ontwikkeld. Maar als haar eerdere en toekomstige werk van een vergelijkbaar niveau is, dan ben ik van mening dat wij er in Nederland weer een bijzonder talent bij hebben. IJstijd is geen spannend boek en toch is het haast onmogelijk om het weg te leggen. Het begint redelijk neutraal, af en toe zelfs wel eigentijds komisch. Dan komt er een donker middengedeelte, met name ook hoe het komt dat Marie verdwenen is uit het leven (van James). En dan is er een slot waarin ik toch een sprankje positiviteit bespeurde. Het is typisch zo’n boek waarvan je net na het uitgelezen te hebben, nog niet goed weet wat je er uiteindelijk van vindt. Misschien is een kenmerk van een goed geschreven roman juist dat de impact van het gelezene zich pas na verloop van tijd echt manifesteert. Ik houd van dat soort boeken en IJstijd hoort daarbij.

Tot slot toch nog even terug naar de tekst op de achterkant. Daar staat dat IJstijd een geestige, ontroerende en slimme roman is over de liefde, over literatuur en over identiteit. Treffender kan ik het niet zeggen. Ik mocht deze roman lezen in het kader van de boekbloggersleesclub Een perfecte dag voor literatuur. Wat een voorrecht om dit boek door de uitgever De Bezige Bij kosteloos ter beschikking te krijgen. Dit boek is een echte aanrader. Ga gauw naar een goed gesorteerde boekhandel of vraag er naar bij je plaatselijke openbare bibliotheek!

Veel leesplezier!

theonlymrsjo

Meer blogs lezen over IJstijd? Klik dan HIER.

2 reacties

Opgeslagen onder Boek review

Leestweeps en PAAZ. Enig causaal verband?

Afgelopen zondag 8 september was het weer zover: een “bijeenkomst” van de twitterleesclub Leestweeps. Gedurende 2 uur zit ik dan geconcentreerd achter mijn laptop in zo min mogelijk tekens mijn mening over een boek te geven, te lezen wat de opvatting van andere lezers is en te reageren op stellingen van de organisatie en deelnemers. Ik vind het erg leuk om via dit platform mee te praten over een boek. Het gaat (uiteraard) in een hoog tempo, dus je moet goed bij de les blijven. En als je problemen met je internetverbinding hebt, dan kan het allemaal best hectisch zijn. Gelukkig had ik daar geen last van, maar bij Westmus liep het allemaal beetje anders dan gepland. Lees HIER haar verslag over de avond!

En is het dan zo dat ik door al die hectiek en snelle interactie doordraaide en op de PAAZ (Psychiatrische Afdeling Algemeen Ziekenhuis) terecht kwam? Welnee! Het boek PAAZ van Myrthe van der Meer stond die avond centraal 🙂 En wat het extra leuk maakte, was dat Myrthe zelf meedeed. Dat gaf een toegevoegde waarde aan de hele discussie, zeker ook omdat Myrthe (een pseudoniem) haar eigen ervaringen in dit boek heeft beschreven. Op de website van Leestweeps is de twitterconversatie terug te lezen. Als jij dit boek (nog) niet gelezen hebt, kun je daaruit misschien net even wat meer indruk krijgen om te beslissen of je het alsnog gaat lezen. Overigens raad ik iedereen aan om Leestweeps te volgen. Op deze manier maak je soms kennis met boeken die je wellicht uit jezelf niet zo snel ter hand zou nemen (zo werkt het bij mij in ieder geval wel).

Via de app Leesditboek was er weer een heel boek beschikbaar (tot 25 september a.s.), namelijk Adel verplicht. Dit is de debuutroman van Adèle van Zuylen (ook al weer een pseudoniem!) en het wordt uitgegeven door A.W. Bruna. Het heeft een eigentijds onderwerp (vogelgriep, vaccinaties), is heel vlot geschreven, maar ik vond dat er een beetje te weinig echte spanning in zat. Maar wie weet komt dat in een volgend boek helemaal goed. Naar ik heb begrepen is het namelijk de bedoeling dat er meerdere boeken komen met de gravin en haar persoonlijke assistente/onderzoekster in de hoofdrollen.

Wat mij echt tegenviel was Tot de laatste cent van Erin Duffy (uitgegeven door The house of books. Dat is trouwens ook de uitgever van PAAZ). En dat is dan ook meteen niet helemaal eerlijk van mij. Op de voorkant staat namelijk dat dit een boek in de stijl van The devil wears Prada is en dat boek kon mij ook niet echt bekoren. Het is overigens wel een prima en makkelijk leesbaar boek voor tussendoor, maar mijn eigen verwachtingen lagen simpelweg wat hoger. Kort samengevat: jonge ambitieuze vrouw komt te werken in de financiële wereld van New York, vlak voor de economische crisis. Haar ervaringen binnen het team, het sfeertje in een mannenwereld en de spanning die dat met zich meebrengt komen uitgebreid aan bod, maar ik miste enige diepgang in het verhaal.

Heb jij ook één van bovenstaande boeken gelezen? Laat eens weten wat je er van vond. Alle reacties zijn meer dan welkom. 

Veel leesplezier!

theonlymrsjo

2 reacties

Opgeslagen onder Boek review

Verfrissende afgunst en tot nadenken stemmende huizenjacht

ik lees nederlands

Soms heb ik het gevoel dat ik bijna de enige Nederlander ben die niet wegloopt met schrijfsters als Saskia Noort, Loes den Hollander, Esther Verhoef en Simone van der Vlugt.  Het is niet zo dat ik hun boeken niet leuk vind en ik heb er ook heus een aantal gelezen, hoor, zoals De Verbouwing, De Eetclub, Nieuwe Buren, Vrijdag, De Reünie. Maar ik loop er niet helemaal warm voor.

Nu heb ik onlangs, tijdens de Leesmarathon, een kort verhaal van Saskia Noort gelezen, namelijk Afgunst. Dit was een uitgave in het kader van de maand van het spannende boek 2007 (Ambo Anthos uitgevers). Het verhaal is een “typische Saskia Noort”, maar omdat het verhaal in kort bestek neergezet moest worden, vond ik het veel beter leesbaar dan de volledige romans van haar hand. Dus voor even een spannend verhaal tussendoor kan ik Afgunst zeker aanraden. Over de inhoud ga ik niets verklappen! Ik ga in ieder geval uitzoeken of Saskia Noort meer korte verhalen heeft geschreven.

eerst een huis                                                             afbeelding leesmarathon

Op internet had ik een paar keer het boek Eerst een huis van Cathelijne Schilder voorbij zien komen (Nieuw Amsterdam). De cover van het boek kwam op mij vrolijk over en daarom verwachtte ik een soort chicklit. Uit terloopse opmerkingen op internet had ik inmiddels wel begrepen dat die verwachting niet klopte. Toch bleef ik in het boek geïnteresseerd en toen het boek beschikbaar kwam in de app vakantiebieb.nl hoefde ik niet lang meer na te denken. Het is zo makkelijk om op elk moment van de dag via je telefoon een boek te kunnen lezen! Ik lees ook regelmatig fragmenten via de app leesditboek (alleen voor Apple). Binnen die app is een enkele keer ook een volledig boek te lezen.

En wat vond ik dan van Eerst een huis?

De eerste hoofdstukken begreep ik er niets van. Dat wil zeggen, ik begreep wel wat ik las, maar ik kon nog niet onder woorden brengen wat voor gevoel ik er bij had. De vrolijke cover en de korte omschrijving over de inhoud van het boek matchte voor mij nog steeds niet met de inhoud. De weerstand die ik daardoor voelde heeft tot ongeveer halverwege geduurd. Toen ik de diepere problematiek van de hoofdpersoon (helaas in de derde persoon) eenmaal begon te begrijpen, kreeg het hele verhaal veel meer impact. Het gaat niet zomaar om een zoektocht naar een huis. Die zoektocht en het belang van “een huis” heeft een psychologische betekenis die, naar mijn mening, in deze roman iets explicieter naar voren had mogen komen. Het is een verhaal om ook nadat je de laatste bladzijde gelezen hebt, over na te blijven denken. Ik vind dan ook dat deze roman veel meer aandacht verdient.

Beide boeken zijn van Nederlandse bodem, dus doen voor mij mee voor de uitdaging Ik-lees-Nederlands!

Op dit moment ben ik overigens in heel veel (misschien iets té veel) boeken tegelijk bezig. En dat heeft ook met allerlei projecten te maken, zoals mijn eigen leesclub, de twitterleesclub Leestweeps, mijn preread van De Teruggekeerden en nog zo wat. In een volgende blogpost komt dit vast verder aan de orde.

Veel leesplezer! En als je wil reageren, graag!

theonlymrsJo

4 reacties

Opgeslagen onder Boek review