Tagarchief: goodreads

Klaproos en veren

Vandaag, zondag 9 november 2014, is een bijzondere dag: op één en dezelfde dag worden twee historisch belangrijke feiten herdacht. De tweede zondag in november is in Engeland (in de ruimste omvang) traditioneel Remembrance Sunday, waarbij wordt stilgestaan bij alle oorlogsslachtoffers. In eerste instantie was deze dag bedoeld voor de slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog, maar in de loop der jaren is de betekenis van deze dag uitgebreid. Daarnaast is het vandaag 25 jaar geleden dat de Berlijnse Muur definitief naar beneden kwam. In Duitsland wordt er geklaagd dat op scholen meer wordt onderwezen over Nazi-Duitsland dan over de Koude Oorlog en de periode daarna, terwijl die recente periode voor het huidige Duitsland uiteraard van grote invloed is (geweest). Hoe dat in Nederland wordt geïncorporeerd in het onderwijs, weet ik eerlijk gezegd niet. Wat ik wel weet is dat tijdens mijn schoolperiode er maar bar weinig aandacht was voor de Eerste Wereldoorlog. Natuurlijk leerden we de jaartallen en de “hoogtepunten”, maar verder werd de zogenaamde neutrale rol van Nederland erg benadrukt.

Hoe anders moet dat zijn voor de leerlingen/inwoners van bijvoorbeeld België, Frankrijk en Engeland! Nu het dit jaar 100 jaar geleden is dat die Eerste Wereldoorlog begon, zijn er veel boeken over die periode verschenen. Bij toeval las ik het  boek De jongen die zijn vader zocht van John Boyne (de Boekerij). Deze roman is, naar ik aanneem, in principe bedoeld als jeugdboek en dat is aan de schrijfstijl en het taalgebruik te merken. Het is een lief verhaal over een jonge jongen (Alfie Summerfield), wiens vader uit volle overtuiging in het leger is gegaan om mee te vechten in de Eerste Wereldoorlog. Er komen steeds minder berichten van zijn vader. Volgens de moeder van Alfie is vader met een geheime missie bezig. De armoede ligt op de loer, ondanks de dubbele diensten die moeder draait. Alfie vindt een mogelijkheid om een financieel steentje bij te dragen. En daardoor komt hij in de gelegenheid om te ontdekken waar zijn vader is en wat er aan de hand is. Lief, af en toe licht ontroerend, en met een bij deze roman passend “happy end”.

Echt onder de indruk van het verhaal was ik niet, maar al lezende kwamen er wel thema’s voorbij om over na te denken. De eigen wereld was voor iedereen destijds veel kleiner dan tegenwoordig. Er was natuurlijk nog geen sprake van alle huidige, moderne communicatiemiddelen. Post kon weken onderweg zijn, dus de inhoud van een brief kon al achterhaald zijn op het moment van de ontvangst van de brief. En los daarvan was er al de vraag óf er een brief kon komen. Destijds was het nog zeker niet gebruikelijk dat iedereen had leren lezen en schrijven. Daarom gebeurde het regelmatig dat iemand anders werd ingeschakeld om een kaart of brief voor het thuisfront te schrijven. Dit is één van de elementen die mij in gedachten terugvoerden naar een roman die ik in 2012 heb gelezen, Post voor mevrouw Bromley van Stefan Brijs (Atlas Contact). In deze werkelijk schitterende en uitermate indrukwekkende roman word je aan de hand van het verhaal van John Patterson meegenomen naar het dagelijks leven in die tijd, met alle druk van buitenaf en de eigen afwegingen van John.

John Patterson en Martin Bromley zijn dikke vrienden. Zij wonen allebei in Londen als de Eerste Wereldoorlog uitbreekt. Beiden hebben een andere opvatting over hoe zij deel kunnen c.q. moeten nemen aan deze afschuwelijke ontwikkeling. Zij maken dan ook in eerste instantie allebei een andere keuze. Martin meldt zich aan om mee te gaan vechten. Hoe het hem vergaat en hoe er voor wordt gezorgd dat zijn moeder op de hoogte blijft van de ervaringen van haar zoon, daarvoor moet je echt dit boek lezen. Wat ik hier nog wil aanhalen is de manier waarop personen die niet richting oorlogsgebied zijn gegaan (zoals John) werden benaderd. Misschien heb je wel eens gehoord over het destijds uitdelen van witte veren. Witte veren om aan te geven dat je een lafaard bent dat je niet voor volk en vaderland gaat vechten. Wat een impact heeft dat op een man die niet voor zijn verantwoordelijkheden wegkruipt maar wel zijn eigen afwegingen wenst te maken. Maar wie zijn nu eigenlijk de echte helden? Ben je een held als je met open ogen je in het avontuur stort en jouw einde tegemoet snelt? En ben je een lafaard als je op een andere manier hierover wilt nadenken? Is dit niet een universele discussie bij elke oorlog, ook in onze tegenwoordige tijd?

De witte veren komen ook in het boek van John Boyne aan de orde. Misschien is dat nog niet iets wat Alfie kan begrijpen en invoelen, maar als lezer raakte ik bij beide boeken danig onder de indruk. Vandaag sta ik hier voor mijzelf nog eens extra bij stil.

Veel leesplezier!

theonlymrsjo

De roman Post voor mevrouw Bromley heb ik geleend bij mijn plaatselijke openbare bibliotheek. Ben jij ook lid van de bibliotheek? In het kader van Nederland leest ligt er deze maand (november) een uitgave van Een vlucht regenwulpen van Maarten ’t Hart voor je klaar. Maar op = op!

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boek review

“Als ik tweemaal met m’n fietsbel bel, nou dan weet je het wel”

Er zijn klassiekers en er zijn klassiekers. Ik denk bij een klassieker al gauw aan dikke, stoffige boeken uit een ver verleden, klassiek geworden door de bijna-onleesbaarheid voor eenvoudige stervelingen. Maar onlangs werd gelukkig het tegendeel bewezen. Ik heb namelijk De postbode belt altijd tweemaal gelezen van James M. Cain. Dit boek is misschien beter bekend onder de oorspronkelijke titel The postman always rings twice. Dit boek is overigens meerdere keren verfilmd (volgens de achterkant onder andere met Jack Nicholson en Jessica Lange). Ik kan mij niet herinneren of ik ooit een film van dit boek gezien heb, maar ik kan mij volledig voorstellen dat dit verhaal roept om een verfilming!

Het exemplaar dat ik heb gelezen, heb ik geleend bij mijn plaatselijke openbare bibliotheek. Uit de informatie aan de binnenkant maakte ik op dat het hier gaat om een Nederlandse vertaling uit 1974. Dit vond ik wel passend bij de enigszins vergeelde pagina’s, maar later bleek dat het hier ging om een editie uit 2008. Maar door het verkleurde papier, het heerlijk grote lettertype en met name de stijl van het boek (en de vertaling) waande ik mij terug in de tijd.

Het boek is gepubliceerd in 1934 en was het debuut van deze schrijver. Naar wat ik over hem gelezen heb, heeft Cain nog veel andere verhalen geschreven, maar is het succes van zijn debuut onovertroffen gebleven. Overigens kwam ik tegen dat in sommige Amerikaanse staten het boek destijds niet uitgegeven mocht worden, vanwege het enigszins perverse karakter. Daar kunnen we ons in Nederland, in de tegenwoordige tijd, toch niets meer bij voorstellen? Daarmee wil ik niet gezegd hebben dat in het boek geen suggestie van hitsigheid is verwerkt en enige expliciet gewelddadige en erotische scenes. De fatale liefde die de verteller heeft opgevat voor de getrouwde Cora is de rode draad in het verhaal.  Eerlijk gezegd kreeg ik pas bijna aan het einde van het boek door waarom en wanneer het verhaal door de hoofdpersoon Frank wordt verteld. Ik werd volledig meegezogen in het verhaal. De afwezigheid van overbodige franje, zowel in de staccato stijl van de schrijver als in de manier waarop het verhaal wordt verteld, maakt dit rauwe verhaal tot een indrukmakend, broeierig geheel.

Hoewel de meeste boeken van Erle Stanley Gardner over Perry Mason uit een latere periode stammen (meer richting jaren 50 en volgend), kon ik tijdens het lezen de vergelijk met boekjes uit de Perry-Mason collectie niet onderdrukken. Perry Mason is een spitsvondige advocaat die menig aangeklaagde in een moordzaak tot ieders tevredenheid (behalve die van het Openbaar Ministerie) heeft bijgestaan. En zijn talenten komen natuurlijk alleen tot hun recht met de ondersteuning van de immer adequate en onberispelijke Della Street, een karakter dat het stereotype beeld van een secretaresse in de jaren 50-60 verre overstijgt.

  

Nu wil ik de verwikkelingen van Perry Mason en Della Street zeker niet het predicaat literatuur geven, maar het is wel heerlijk leesvoer voor de periodes dat je je niet per se met schrijfstijl, taalgebruik en literaire kunstjes wil bezighouden. Als jong meisje voelde ik al dat ik liever Perry Mason dan Della Street wilde zijn, maar “Della” heeft er wel voor gezorgd dat ik ooit een cursus stenografie heb gevolgd. Ik vraag mij af of iemand jonger dan 30 tegenwoordig überhaupt nog weet wat steno is 🙂

Hoewel De postbode belt altijd tweemaal qua inhoud ingedeeld kan worden in de categorie  spannende misdaadverhalen, vind ik dat het veel meer in zich heeft. Een knappe prestatie van de schrijver en het (her)lezen zeker waard.

Veel leesplezier!

theonlymrsjo

5 reacties

Opgeslagen onder Boek review

Nachtvlinder

Mijn hele leven ben ik al een rare lezer. Ik lees vrij regelmatig en van alles en nog wat. Jaren later weet ik moeiteloos wat mijn (gevoelsmatige) oordeel over een boek was, maar zelden weet ik nog wat de verhaallijn was! En dat maakt dat ik regelmatig tijdens het lezen van een boek het idee heb dat het mij doet denken aan een eerder gelezen werk, maar zeker weten of mijn associatie klopt, is er niet bij. Nu heb ik daar zelf niet zo veel problemen mee, maar deze eigenschap is bij het bloggen af en toe wel lastig.

Want als ik schrijf dat ik tijdens het lezen van De drie levens van Tomomi Ishikawa moest denken aan “De komst van Joachim Stiller” van Hupert Lampo en aan “Als op een winternacht een reiziger” van Italo Calvino, dan voelt dat voor mij heel logisch, maar voor jullie misschien niet. Dus heb ik de keuze om een associatie alleen maar te noemen als ik helemaal zeker ben van mijn zaak, of ik kan mij van de eventuele onjuistheid niets aantrekken. En (uiteraard) kies ik voor het laatste, want ook als ik er een beetje naast zit, breng ik je misschien toch op ideeën voor het lezen van de genoemde boeken 🙂

 In De komst van Joachim Stiller speelt het magisch realisme een belangrijke rol en leiden alle gebeurtenissen naar die ene persoon. Als op een winternacht een reiziger heb ik jaren geleden gelezen en wat mij vooral is bijgebleven, is de wonderlijke interactie tussen de verschillende verhaallijnen. Een jogger die langs een huis rent waar hij een telefoon hoort rinkelen, zich niet kan bedwingen en dus naar binnen rent en ….. ja, dat telefoontje was voor hem bestemd.

Dat rare, onmogelijke, toevallige samenlopen van ontwikkelingen en gebeurtenissen is zeker ook een rode draad in De drie levens van Tomomi Ishikawa, geschreven door Benjamin Constable (Nieuw Amsterdam uitgevers). Ik las dit boek in het kader van de bloggersleesclub Een perfecte dag voor literatuur. Ik had het boek al een paar keer voorbij zien komen en was inmiddels wel nieuwsgierig geworden.

Het verhaal is heel kunstig in elkaar gezet. Het bestaat uit drie delen. Het eerste deel vond ik uitermate intrigerend en zeer zeker absurd. In dit deel word je als lezer samen met de hoofdpersoon Ben aan de hand van verhalen en aanwijzingen van de verdwenen Tomomi (met als bijnaam Vlinder) meegevoerd door Parijs. Prachtige omschrijvingen van buurten, beelden en tuinen. Ik ben zelf nog nooit in Parijs geweest, ik kan mij voorstellen dat “plaatselijke bekendheid” tot een nog verdere onderdompeling leidt. Gedurende het tweede deel, dat zich afspeelt in New York, raakte ik een beetje mijn interesse kwijt omdat het inmiddels allemaal wel erg onwaarschijnlijk werd. Schitterend geschreven en diep indrukwekkend daarentegen zijn de verhalen van Tomomi van haar diverse “moorden”. Deze verhalen zetten zeker aan tot verder nadenken.

Het derde deel maakt het boek helemaal af. Maar zo passend als de titel van het boek is, zo veel moeite heb ik met de boekomslag.  Natuurlijk herken ik de symbolen van Parijs en New York en de drie gezichten, maar qua kleurstelling en uitstraling doet het naar mijn mening geen recht aan de zwarte inhoud van dit werk. Want zeker na het lezen van het laatste deel kan ik niet anders concluderen dat het een inktzwarte inhoud heeft. Prachtig verpakt in feitelijke beschrijvingen, eigentijdse zaken en persoonlijke relaties, maar loodzwaar. En dat maakt voor mij dit boek in zijn totaliteit de moeite zeker waard. De Engelse editie heeft naar mijn mening een cover die veel beter past: zwart-vlinder-tien voor half vier. Dat laatste element snap je alleen als je het boek leest. En ik raad je aan dit boek te lezen.

Ik weet nog niet zeker of ik het boek en de bedoeling van de schrijver helemaal heb begrepen. En uiteindelijk is het ook helemaal niet belangrijk of de verhalen kloppen en “waarheidsgetrouw” zijn (je zou bijna vergeten dat dit een fictieboek is). Net zoals met mijn associaties met eerder gelezen boeken gaat het namelijk om de totale ervaring van het lezen van dit soort boeken. Wat een rijkdom is dat toch.

Veel leesplezier!

theonlymrsjo

En zoals altijd bij deze de link naar de pagina waar andere bloggers van Een perfecte dag voor literatuur hun mening over dit boek geven.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Boek review

De Ik-lees-Nederlands-uitdaging!

Hoewel ik eigenlijk altijd wel een lezer ben, heb ik toch vorig jaar het lezen “herontdekt”. Dit is zeker ook het gevolg van de invloed van moderne communicatiemiddelen en de sociale media. Het is nu zo simpel om online recensies te lezen, boeken in de bibliotheek uit alle filialen te reserveren en lijstjes gelezen en nog te lezen boeken bij te houden (ik gebruik Goodreads). Deze hulpmiddelen gaven mij een impuls om weer meer te gaan lezen.

Om een beetje “bij te blijven” volg ik een aantal boekenblogs, onder andere Leesdame Luna (http://leesdame.blogspot.nl), Anna van Gelderen (http://annavangelderen.blogspot.nl)  en Theetante (http://detheetante.blogspot.be). En uiteraard die van Judith (http://boekblogger.wordpress.com).

Judith (@Leeswammes) organiseert via haar Nederlandstalige blog De Boekblogger een uitdaging om in 2013 zo veel mogelijk van origine Nederlandse boeken te lezen. Om het zo aantrekkelijk mogelijk te maken om mee te doen, stelt zij ons allerlei lekkers in het verschiet. Afhankelijk van de hoeveelheid boeken kom je in aanmerking voor bijvoorbeeld een stroopwafel, een roze koek of wellicht zelfs een heuse appeltaart. Ik ben dol op stroopwafels, dus is mijn uitdaging om dit jaar minimaal 10 Nederlandse boeken te lezen.

Nu de maand april al weer om is, is het de hoogste tijd voor een eerste update. In het eerste kwartaal heb ik de volgende Nederlandse boeken gelezen:

  • Houvast – Linda Jansma (Crime Compagnie): een eigentijdse thriller, die (eerlijk gezegd) spannender was dan ik vooraf dacht!
  • De Urenfabriek – Fleur Brockhus (The House of Books): een beetje chicklit-achtig. Aardig voor tussendoor.
  • Vaslav – Arthur Japin (Arbeiderspers): Japin heeft een mooie schrijfstijl. Dit boek is gebaseerd op werkelijk geleefde levens. Bijzonder.
  • De Verbouwing – Saskia Noort (Anthos): ik heb ooit Nieuwe Buren en De Eetclub van haar gelezen. De Verbouwing past in dat zelfde rijtje.
  • Overmand – Anita Terpstra (Uitgeverij Cargo): gelezen via de app @leesditboek. Spannend, goed opgebouwd.
  • Savelsbos – Dennis Rijnvis (De Bezige Bij): dit is het debuut van Dennis Rijnvis. En ik kijk nu al uit naar een volgend werk van zijn hand! Savelsbos speelt zich af in en om de grotten in het Savelsbos. Dennis weet heel goed de klamme en tegelijk broeierige sfeer neer te zetten.
  • Man Meisje Dood – Rik Launspach (De Bezige Bij). Zó anders dan ik van te voren had gedacht! Soms een beetje ver-van-mijn-bed en hard, maar toch ook vaak genoeg zinnen en scènes om langer over na te denken.

Tot zover mijn overzicht voor de uitdaging van Judith. Het zal niet al te moeilijk zijn om de doelstelling dit jaar te halen, maar het geeft iets extra’s om op die manier met boeken bezig te zijn.

Veel leesplezier allemaal en als je een reactie wil achterlaten: graag!

theonlymrsJo

4 reacties

Opgeslagen onder Boek review