Tagarchief: economie

Bloem van de Magnoliaboom

Als ík aan China denk, denk ik aan East Wind, West Wind van Pearl S. Buck (voor het eerst gepubliceerd in 1929). Een prachtig, gestileerd beeld van het leven in China aan het begin van de vorige eeuw met alle conventies die in die samenleving hoorden. Pearl Buck heeft in dit boek een mij zeer aansprekende toon gevonden, waardoor je wordt meegevoerd in de strijd tussen oosterse tradities en westerse invloeden. Verder denk ik aan Wilde Zwanen van Jung Chang, over drie generaties vrouwen, voor mij een echte “eye-opener”. Beide boeken zijn mij dierbaar door taalgebruik, stijl en opbouw. Als mijn líef aan China denkt, dan denkt hij aan ……… China 🙂 En daarom lag het bij ons voor de hand dat hij  een gastblog zou schrijven over Dochters van Mulan. Hoog tijd om hem weer eens wat ruimte op mijn boekenblog te geven. Lees je mee?

“Als scholier op de middelbare school kreeg ik met geschiedenis het onderwerp “China” als een van de examenonderwerpen. Het onderwerp greep mij toen al zodanig dat ik sindsdien veel nieuws over China volg met een bovengemiddelde belangstelling.

Toen ik dan ook hoorde van een nieuw boek van Bettine Vriesekoop (Uitgeverij Brandt) over de rol van de vrouw in de Chinese samenleving, was ik meteen geïnteresseerd en riep ik dat ik dat wel wilde lezen. Tja, en toen ik niet lang daarna van mijn lieve vrouw “TheonlymrsJo” de vraag kreeg of ik over dat boek een blog wilde schrijven, stemde ik daarmee grif in. Maar ja, toen ik uiteindelijk met lezen begon, had ik al snel spijt van mijn “O ja dat doe ik wel even”-reactie op de vraag om een gastblog. Zo toegankelijk als Bettine er op tv over kon vertellen, zo taai en academisch geformuleerd is het begin van het boek. Als ik niet een afspraak had over deze blogpost, was ik waarschijnlijk niet verder gegaan.

Dat is ook meteen het enige waar ik toekomstige lezers voor wil waarschuwen en mijn enige kritiekpunt op Bettine. De eerste twee hoofdstukken zijn door de overload aan informatie zwaar om doorheen te komen. Dit komt deels door het niet voldoende beheersen van de termen zoals confucianisme en taoïsme, maar zeker ook door het moeten wennen aan de vele Chinese namen die op de lezer worden afgevuurd en die niet direct in ons systeem passen en daarom meer gewenning behoeven dan standaard Europese namen.

Maar als je zo dapper bent geweest om je door dat wat taaiere gedeelte te worstelen, dan word je daarna ook beloond met een tamelijk uniek inkijkje in de Chinese samenleving. Bettine en Hu Ye, haar assistente ter plekke, zien kans om vele verschillende vrouwen te interviewen die bereid zijn om deze westerse vrouw een inkijkje te gunnen in hun gevoels- en gedachtewereld. Eens te meer wordt weer duidelijk dat we niet moeten proberen om de westerse denkwereld en onze manier van emancipatie altijd maar als blauwdruk te willen gebruiken. De Chinese cultuur en geschiedenis is zó afwijkend van onze westerse dat je ook het Chinese volk hun eigen ontwikkeling moet gunnen in de processen die ze doormaken. Dit gaat zowel op voor politiek als ook voor de emancipatie van de vrouw in de Chinese samenleving en de ontwikkeling van het feminisme aldaar.

Het is fascinerend hoe Bettine het verband zoekt tussen Hua Mulan, een dappere vrouw die zich verkleedde als man en waar sinds de zesde eeuw al liederen en verhalen over gaan, en de moderne Chinese vrouw die werkt voor Durex en zich inzet om haar landgenoten voor te lichten over veilig vrijen en seksspeeltjes. De interviews die Bettine in dit boek publiceert geven een beeld van de geschiedenis van de Chinese vrouw in de loop van de afgelopen eeuwen. Over het ontstaan van het voetbinden bij vrouwen tot het afschaffen hiervan door Mao, over de huwelijkse moraal in China, de betekenis van seks in de Chinese maatschappij door de jaren heen, de macht maar ook de onmacht van de Chinese vrouw en nog veel meer. Het is een boek dat ons een uitgebreide blik achter de schermen gunt in China en hoe dit land functioneert waarbij het niet alleen gaat over de positie van de vrouw in de Chinese samenleving, maar wel met het doel om juist dáár meer inzicht in te krijgen.

Toch wil ik Bettine en alle andere China-deskundigen oproepen om nu ook eens boeken te schrijven die beter toegankelijk zijn voor de gemiddelde lezer en die ons iets kunnen bijbrengen over de essentiële verschillen in cultuur, denken en beleving tussen de westerse wereld enerzijds en China en Taiwan anderzijds. Met de ontwikkeling van China als economische grootmacht van de wereld en dus ook een land waar we steeds meer mee te maken zullen krijgen, zou het mooi zijn om de westerse burger op een boeiende manier vertrouwd te maken met dit prachtige land en hun inwoners.

Ik ben blij dat ik dit boek heb moeten lezen door mijn grote mond en beveel het van harte aan bij iedereen die meer wil weten over de Chinese vrouw en haar positie door de eeuwen heen. Als je mijn voorbeeld volgt, weet je nu al dat je even moet doorzetten en dat daarna de beloning volgt 🙂 !

Ik ga zeker het voorbeeld van mijn man volgen, alleen weet ik nog niet precies wanneer ik Dochters van Mulan ga lezen. In ieder geval zijn wij blij met Uitgeverij Brandt, voor het uitgeven van dit boek én voor het aan ons beschikbaar stellen van een leesexemplaar. Lees dit boek, leer er van, denk er over na. En (ach ja, waarom niet) lees dan ook East Wind, West Wind om te beoordelen of en zo ja wat er in de loop van de tijd veranderd is in China.

Veel leesplezier!

theonlymrsjo

Advertentie

1 reactie

Opgeslagen onder Boek review

Lijnenspel

Je herkent dit vast: je staat in een boekwinkel met een (voor jou onbekend) boek in de hand en leest de achterflap. En dan voel je van binnen een lichte tinteling die leidt tot de absolute overtuiging dat je dit boek móet lezen. Onverklaarbaar en onweerstaanbaar. Dit kan ook gebeuren (en zo verging het mij, dit keer) bij het lezen van de korte omschrijving op de website van de uitgever of in de brochure van te verschijnen boeken. Wat nu precies de “trigger” is (titel? boekomslag? schrijver?), blijft voor mij vaak onduidelijk. Interessant om over te filosoferen, maar nog interessanter is de vraag of het boek dan uiteindelijk ook aan de verwachtingen voldoet.

Enige maanden geleden stuitte ik op de titel De opkomst en ondergang van grootmachten. Dit is de meest recente roman van Tom Rachman, in de Nederlandse vertaling uitgegeven bij Agathon/Meulenhoff. Een roman met een bijzondere titel, die in eerste instantie wellicht doet vermoeden dat hier sprake is van een economisch handboek. De associatie met het op dit moment immens populaire (salonfähige) meesterwerk Capital in the Twenty-First century van de Franse econoom Thomas Piketty (Harvard University Press, ook verkrijgbaar in de Nederlandse versie bij De Bezige Bij) ligt op de loer. Dit laatste werk hoort inmiddels ook tot onze thuiscollectie. Nogal logisch met een in economie geïnteresseerde echtgenoot en een bedrijfskunde studerende zoon. Op de een of andere manier lukt het mijzelf slechts sporadisch om tijd te nemen om een non-fictie boek te lezen. Blijkbaar voel ik mij toch meer thuis in de fictieve levens van romanfiguren. Hoewel, dat kostte mij bij de romanfiguren uit De opkomst en ondergang van grootmachten in de eerste hoofdstukken meer moeite dan ik eigenlijk wil toegeven.

De hoofdpersoon is Tooly (Mathilda) Zylberberg. In het boek volgen we haar levensverhaal, waarbij we telkens heen en weer springen tussen verschillende tijden en plaatsen. En door dat heen en weer springen is er steeds sprake van een groot vraagteken. Hoe gaat haar leven verder en hoe hangen alle gebeurtenissen en gesprekken met elkaar samen? Door informatie in een latere of juist eerdere periode vallen langzaam maar zeker de puzzelstukjes op hun plaats. In 1988 is Tooly 9 jaar oud en leeft zij in Bangkok. Tot die tijd heeft zij met haar vader Paul zo’n beetje rondgereisd. Paul vertelt aan Tooly dat dit met zijn werk te maken heeft. Overigens is er verder weinig communicatie tussen vader en dochter. Dit geeft een bijzondere (en ongemakkelijke) sfeer. Als Tooly 10 jaar is, wordt zij “ontvoerd” door de plotseling opduikende Sarah. Sarah blijkt de moeder van Tooly te zijn. Door deze ontvoering komen vervolgens de oudere Humphrey (met Russisch accent) en de ongrijpbare maar charismatische Venn in haar leven. Hoe de lijnen tussen al deze mensen precies lopen, is eigenlijk de rode draad in deze hele roman.

New York is de thuisbasis van Tooly rond 1999-2000. Zij heeft aparte leefomstandigheden en haar relaties zijn ook niet allemaal even alledaags. Naast de al genoemde personen is in die periode een belangrijke rol weggelegd voor de studenten Duncan en Xavi. In 2000 wordt Tooly overigens 21 jaar oud, hetgeen voor haar niet bijzonder is maar door een aantal mensen om haar heen wel als een belangrijk omslagpunt wordt beschouwd. Ook dat wordt pas in de loop van het boek duidelijk. De derde periode die steeds aandacht krijgt is het “nu”: Tooly  heeft nu (2011) een noodlijdend winkeltje in tweedehandsboeken in een gehucht in Wales.

Snap je er al wat van? Bijna onmogelijk. En dat maakt deze roman zo razend knap. Alle verhaallijnen en tijdslijnen lopen dwars door elkaar. Gebeurtenissen die in de eerste helft van het boek worden beschreven, krijgen pas in de loop van de tweede helft hun betekenis. Alles gaat kriskras door elkaar om uiteindelijk toch een netwerk te vormen, waarbij de grote vraag is wie er nu eigenlijk daadwerkelijk aan de touwtjes trekt. Een vraag die voor Tooly pas in de fase van het nu tot een beantwoording komt. Daarom had ik in het begin behoorlijk wat moeite om in het verhaal te komen, terwijl ik de tweede helft in één ruk heb uitgelezen en met een katterig gevoel achterbleef omdat het boek uit was.

Ontroerend en ontwapenend vond ik het levensverhaal van Humphrey. En Paul? Die kun je pas vér in het boek op waarde schatten. De economische benadering van Venn over het functioneren in de wereld is uitermate lezenswaardig. Mijn oordeel over Venn houd ik echter liever voor me. Naar mijn mening slaat de titel van deze roman niet zo zeer op “werkelijke” grootmachten, maar meer op alle ontwikkelingen en omwentelingen die de personages zelf meemaken. Ik ben benieuwd of Piketty het ook op die manier benadert 🙂 En Tooly? De schrijver heeft een open eind aan het boek gegeven, zodat elke lezer naar eigen believen mag invullen hoe haar leven verder gaat.

Al met al een verbijsterend, onthutsend boek. Het heeft mij behoorlijk bezig gehouden. Dus terugkomend op mijn vraag aan het begin van deze blogpost: ja, deze roman heeft volledig voldaan aan mijn verwachting bij het lezen van de achterflap.

Veel leesplezier!

theonlymrsjo

Mijn grote dank gaat uit naar uitgeverij Meulenhoff voor het aan mij beschikbaar stellen van een leesexemplaar (ebook) én voor het getoonde geduld voor de tijd tot de publicatie van deze blogpost.

1 reactie

Opgeslagen onder Boek review