Tagarchief: Amsterdam

Google glass

Soms zou ik willen dat ik een Google Glass had. Voor mijn werk ben ik namelijk regelmatig met de auto onderweg en tijdens deze autoritten kom ik vaak zulke mooie plaatjes tegen dat ik daar een foto van zou willen maken. Zoals de kerktoren ter hoogte van Zaltbommel (A2): de voet onzichtbaar in de mist, de spits prachtig oplichtend in het waterige ochtendzonnetje. Of de ontwikkeling van een onweersbui tegen de achtergrond van een schitterend kleurende avondlucht. Of de vertrouwde alledaagsheid van koeien en schapen, grazend in de wei, extra geaccentueerd door strijklicht. Helaas, met een snelheid van 120 √† 130 km per uur is het lastig fotograferen ūüôā

Bij al die mentale plaatjes maak ik voor mijzelf de mooiste verhalen. Voordat ik thuis ben, ben ik overigens al die verhaaltjes al lang weer vergeten. Maar wat zou er gebeuren als ik enig schrijverstalent had en die verhalen aan het papier zou toevertrouwen? Zou dat dan enigszins in de buurt komen van de verhalenbundel Hier blijf ik van Sanneke van Hassel (de Bezige Bij)? Leuk om over te dagdromen, maar ook niet meer dan dat. Want Van Hassel heeft een totaal eigen manier om in korte verhalen een bepaald beeld neer te zetten.

De leidraad bij die verhalen zijn foto’s die afkomstig zijn uit de foto-expositie De Kracht van Rotterdam (2012-2013). Nu onze zoon sinds kort in Rotterdam studeert en woont, ben ik extra ge√Įnteresseerd in alles wat met deze stad te maken heeft. De foto’s, die dus niet door Van Hassel zelf zijn gemaakt, tonen (onderdelen van) Rotterdam bij dag en bij nacht. Ik lees niet vaak (korte) verhalen en daarom moet ik altijd weer even wennen als ik in een bundel begin. Ik moet echt even mijn draai vinden. Deze bundel is zeer duidelijk van structuur: een titel, een foto en twee pagina’s tekst. Bij de titel probeerde ik mij al voor te stellen wat er zou kunnen volgen, vervolgens checkte ik of de foto bij die veronderstelling paste (zelden!) om daarna te merken dat Van Hassel nog weer een andere invulling aan titel en foto heeft gegeven. Verrassend om zo steeds weer op een verkeerd been te worden gezet.

Een echte samenhang van de verschillende verhalen heb ik niet kunnen ontdekken. Behalve uiteraard dat het uitgangspunt steeds een Rotterdamse setting is. In de verhalen komt de multiculturele samenstelling van de stad uitdrukkelijk naar voren. Van Hassel schuift in een natuurlijk aanvoelende mix zowel mannen als vrouwen als centraal figuur naar voren, waarbij zij op kunstige wijze in een beperkt aantal zinnen tot de essentie doordringt.

Ik heb deze bundel mogen lezen in het kader van de boekenbloggersleesclub Een perfecte dag voor literatuur. Door de uitgever is mij een leesexemplaar ter beschikking gesteld, waarvoor mijn hartelijke dank. Ik weet vrij zeker dat ik uit mijzelf niet snel dit boek uit de schappen van de boekhandel had gepakt. Maar nu ik het gelezen heb, zet het mij wel weer aan tot nadenken en tot een verscherpt kritisch om mij heen kijken wat er zo al aan verhalen in mijn eigen omgeving valt te ontdekken. Dat is voor mij de grootste winst van deze bundel. Wie weet ontdek jij er weer heel andere elementen in. De enige manier om dat uit te vinden is: lezen!

V√≥√≥rdat ik meer wist over de inhoud en opzet van deze bundel verwachtte ik een werk √† la Het Amsterdamse Beeldenboek. Dit beeldenboek heeft als ondertitel Vier eeuwen buitenbeelden en is een uitgave (in 1996) van het Amsterdamse fonds voor de Kunst in samenwerking met de Stadsdrukkerij Amsterdam. Ondersteund met foto’s worden de mooiste en meest interessante buitenbeelden in de stad besproken. Hoewel ik al jaren niet meer in Amsterdam woon, is het nog steeds “mijn” stad en blader ik nog regelmatig met veel plezier door dit boekje. Bestaat er ook zo’n boek over de gemeente waar jij woont? Ik zou het leuk vinden als jij dat hier of via mijn FB-pagina laat weten.

Veel leesplezier!

theonlymrsjo

Voor de publicaties van de andere boekenbloggers van Een perfecte dag voor literatuur klik je HIER.¬†Binnen deze boekenbloggersleesclub hebben wij al eerder aandacht besteed aan verhalenbundels, zoals Barrevoetse februari (Herta M√ľller – De Geus) en Saboteur (Marte Kaan – Ambo Anthos).

2 reacties

Opgeslagen onder Boek review

Stadsvernieuwing

Van een lieve collega had ik voor een vakantieperiode een stapeltje boeken ter leen gekregen om mijn vrije tijd prettig mee door te brengen. Prima idee, maar zoals dat wel eens gaat, is die vakantie allang voorbij en had ik nog niet alle boeken gelezen ūüôā .

Wat ik nog had liggen was de roman van Tatiana de Rosnay: Het huis waar jij van hield (Uitgeverij Artemis). Van dezelfde schrijfster heb ik Haar naam was Sarah gelezen en daar was ik gemengd positief over. De gedeelten in het verleden, dus de gedeelten die specifiek over Sarah gaan en over wat zij in de oorlogsjaren (en daarna) meemaakt, vond ik indrukwekkend geschreven. De gedeelten die zich in het nu afspeelden vond ik echter matig. Maar ja, een gevierd schrijfster geef je een extra kans, dus toch maar nog een boek van haar lezen.

Het huis waar jij van hield behelst het verhaal van Rose Bazelet. Het verhaal is gesitueerd in Parijs, tweede helft 19e eeuw. Het huis waar Rose woont staat op de nominatie gesloopt te worden in het kader van de uitbreiding en modernisering van Parijs. ¬†Aan het huis kleven heel veel herinneringen. Wat er allemaal is gebeurd en wat er gaande is, beschrijft zij ¬†in een brief aan haar (overleden) echtgenoot. Als lezer ben je “live” getuige van het schrijven van die brief tijdens de laatste tumultueuze momenten in het huis. De Rosnay heeft in deze roman een taalgebruik gehanteerd dat goed past¬†bij die periode in de geschiedenis. Door haar schrijfstijl komt een herkenbaar en acceptabel beeld naar voren over de leefomstandigheden destijds en de wijze¬†waarop mensen destijds met elkaar omgingen en geacht werden met elkaar om te gaan.

En toch vond ik het geen geweldig boek. Ik voelde steeds meer irritatie jegens de hoofdpersoon, met haar maniertjes en gedoe. Haar strijd voor het behoud van het huis had in mijn beleving hero√Įsch kunnen zijn. Het kwam op mij echter over als de onmogelijke strijd van een vrouw in verval, met een onwerkelijke hang om alles bij het oude te laten. Haar moeizame relatie met haar dochter, het zijn van weduwe en nog een ander groot drama dat zich in haar leven heeft voltrokken zijn allemaal thema’s die om een mooie stilistische of inhoudelijke uitwerking vragen. Naar mijn mening heeft de schrijfster dit laten liggen.

Tijdens het lezen van Het huis waar jij van hield moest ik terugdenken aan de roman van Thomas Rosenboom met de titel Publieke werken (Querido). Deze roman heb ik jaren geleden grotendeels gelezen, maar door omstandigheden wilde het destijds niet lukken om voldoende gemotiveerd te blijven om het boek uit te lezen. Ik moest nu aan dit boek denken omdat het ook in deze roman gaat om de strijd tegen het wegvagen van een bestaand gebouw (in dit geval in verband met de bouw van het Victoria Hotel in Amsterdam). Hier ging het de betrokkenen echter niet zozeer om het gebouw maar om het financieel gewin dat zij ermee dachten te behalen.

Inmiddels heb ik nu weer enige kriebels om Publieke werken opnieuw ter hand te nemen om deze roman en met name mijzelf een tweede kans te geven.

Heb jij √©√©n of meer van de hier genoemde boeken zelf ook gelezen? Ben je het eens met mijn mening of heb jij juist een andere ervaring? Mijn streven is overigens om een boek altijd uit te lezen, ook als het begin misschien niet meteen is wat ik ervan verwacht. Je weet alleen maar hoe het verhaal zich verder ontwikkelt en of je door de sfeerimpressies of stijlgebruik wordt ge√Įmponeerd, als je doorleest.¬†Ik ben benieuwd of jij ook zo’n niet-uitgelezen boek hebt waarvan je nu overweegt het een herkansing te geven. En weet jij nog waarom het in eerste instantie niet lukte om het boek uit te lezen?¬†Ik zie jullie reacties (hier of via mijn facebookpagina) graag tegemoet.

Veel leesplezier!

theonlymrsjo

10 reacties

Opgeslagen onder Boek review

Gesloten boek?

Vandaag werd bekend dat boekhandelketen Polare weer/nog in de problemen zit. De winkels zijn per onmiddellijke ingang dicht en de toekomst is onzeker. Kort geleden is het faillissement van ECI uitgesproken. Kommer en kwel in boekenland. Ik geef toe dat ik niet meer heel regelmatig in een boekwinkel kom. Het dorp waar ik woon, kent weliswaar een Bruna, maar voor een grotere collectie kan ik daar niet terecht. De verleiding om dan via internet te gaan neuzen en dan ook maar te bestellen, is groot.

En dat terwijl ik zulke goede herinneringen heb aan mijn jeugd in Amsterdam. Als kind ging ik aan de hand van mijn moeder mee naar Boekhandel Minerva aan de Koninginneweg. Daar hadden ze een werkelijk fantastische collectie jeugd- en kinderboeken. Dus in mijn fase van Terlouw-Thea Beckman-Tonke Dragt-K.M. Peyton was ik daar regelmatig te vinden om mijn gespaarde verjaardagsgeld om te zetten in papieren juweeltjes.

Uren kon ik daar doorbrengen en slechts het feit dat ik het voorrecht had om op te groeien in een thuisomgeving van boeken, maakte het acceptabel om op het fietsje weer naar huis te gaan. Iets later ontdekte ik bij Minerva ook hun uitgebreide collectie van buitenlandse kranten en tijdschriften.

Langzaam maar zeker werd mijn horizon breder en ontdekte ik Boekhandel Godfried op de hoek van het Valeriusplein en de Koninginneweg. Mijn moeder maakte vroeger zo vaak het grapje dat dit de boekhandel van Godfried Bomans was, dat ik wel elke keer even moet nadenken of het nu Boekhandel Godfried of Boekhandel Bomans is ūüôā . Watertandend kon ik daar rondlopen, voorzichtig aaiend over de boekruggen van de Russische Bibliotheek. Als jong gymnasiaste was ik uitermate ge√Įnteresseerd in de mooie vertalingen van de oud-griekse klassieke verhalen. Ik begon de waarde van geld te begrijpen en de uitspraak dat je je geld maar √©√©n keer kunt uitgeven …… De sfeer bij Minerva en bij Godfried met de aanwezigheid van al die mooie boeken, de vriendelijkheid van het personeel heb ik altijd als bijzonder inspirerend ervaren. De “verkoper” was geen verkoper in de commerci√ęle zin van het woord, maar was een rasechte boekenliefhebber.

Tijdens mijn studententijd was uiteraard de VU Boekhandel een welkome aanvulling op mijn verslaving aan boekhandels. En natuurlijk Boekhandel Robert Premsela (Van Baerlestraat). Wat een heerlijkheid om daar weg te dromen bij boeken over beeldende kunst, fotografie, architectuur, musea en noem maar op.

Ik ben al (te) lang niet meer in Amsterdam geweest, maar als ik mag vertrouwen op de zoekresultaten van Google, bestaan alle door mij genoemde boekenwinkels nog. Dit soort boekhandels is voor mijn vorming als lezer belangrijk geweest en het is goed om af en toe hier weer bij stil te staan. Iedereen, ook “de jeugd van tegenwoordig”, zou de gelegenheid moeten hebben om via echte boekhandels verder ge√Įnteresseerd te raken in boeken en lezen. Laten wij dan ook zo veel mogelijk het goede voorbeeld geven.

Veel leesplezier!

theonlymrsjo

2 reacties

Opgeslagen onder Boek review